تصویر شاخص نویسنده: اختلال زوال شخصیت یا مسخ واقعیت dpdr چیست؟

دکتر زارعی ، با شرکت در دوره های مختلف و بروزی همچون جراحی ستون فقرات، آندوسکوپی تومور و … دارای دانش بروزی بوده؛ و از این بابت در جراحی های ایشون میتوان جدیدترین متد ها و تکنیک های جراحی ۲۰۲۴ را مشاهده نمود تا بهترین نتیجه را از انجام انواع جراحی های مغز و اعصاب بدست آورید.

دسته بندی ها: روانشناس

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال زوال شخصیت یا مسخ واقعیت dpdr چیست؟

ما در سایت دکتر با من به صورت تخصصی در خصوص بیماری های روانپزشکی صحبت کرده ایم تا شما بتوانید به خوبی با آنها آشنا شده و درمان نمایید و در این مطلب نیز در خصوص بیماری اختلال زوال شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) صبحت شده است که بهتر بوده تا انتهای مطلب همراه ما باشید.

تاریخچه ی بیماری

اختلال زوال شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) به عنوان یک اختلال روانی، در دهه ۱۹۵۰ توسط روانشناسانی مانند Paul Schilder، Jaspers و Strömgren شناسایی و مطالعه شد. در ابتدا، این اختلال با نام “انزوا و اختلال در خودیت” شناخته می‌شد و بیشتر به عنوان یکی از عوارض اختلالات اضطرابی و افسردگی برشمرده می‌شد.

در دهه ۱۹۹۰، این اختلال با نام “اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت” شناخته شد و به عنوان یکی از اختلالات اضطرابی در کتاب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) قرار گرفت. با وجود این که تعریف دقیق و علت‌های این اختلال هنوز مشخص نیست، اما پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند که این اختلال بیشتر به علت استرس و اضطراب، ضربه‌های روحی و جسمی و سوء مصرف مواد مخدر و الکل ایجاد می‌شود.

مفهوم اختلال زوال شخصیت یا مسخ شخصیت (DPDR)

اختلال زوال شخصیت یا مسخ شخصیت (DPDR) یکی از اختلالات روانی است که باعث ایجاد تغییر در درک شخص از خود و دنیای پیرامونش می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال، ممکن است احساس کنند که خود واقعیشان نیستند و به عنوان یک ناظر از خودشان و جهان خودشان دیدار کنند. این اختلال ممکن است با تغییر در حافظه، تمرکز، احساسات و واکنش‌های عاطفی همراه باشد. به طور کلی، این اختلال می‌تواند به علت استرس شدید، سوء مصرف مواد، اضطراب و یا افسردگی رخ دهد. درمان این اختلال شامل مشاوره روان‌شناختی، روان‌درمانی، و یا درمان دارویی می‌باشد.

علت اختلال زوال شخصیت / مسخ شخصیت (DPDR)

علت اختلال زوال شخصیت

علت اختلال زوال شخصیت

علت دقیق اختلال مسخ شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) هنوز به طور کامل مشخص نشده است، اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این اختلال ممکن است به علت عوامل روانشناختی و فیزیولوژیکی مختلفی ایجاد شود. برخی از عواملی که به احتمال زیاد باعث ایجاد این اختلال می‌شوند، عبارتند از:

  • تجربه ضربه‌های روحی یا فیزیکی شدید مانند حوادث وسیع‌النطاق و یا سوء استفاده جنسی و فیزیکی در کودکی
  • اضطراب شدید ناشی از عواملی مانند فشار کاری، روابط بد در خانواده یا روابط عاطفی ناموفق
  • سوء مصرف مواد مخدر و الکل
  • بیماری‌های روانی دیگر مانند اختلالات اضطرابی، افسردگی و اختلالات روانی شخصیتی
  • بیماری‌های فیزیکی مانند نارسایی کلیه و یا بیماری‌های مرتبط با قلب
  • برخی از داروهای مصرفی مانند داروهای ضدافسردگی و ضداضطراب.

با این حال، بیشترین احتمال برای ایجاد این اختلال، با تجربه شدید استرس و اضطراب در زندگی مرتبط است.

راه پیشگیری از اختلال مسخ شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) چیست؟

  1. کاهش استرس و اضطراب: تلاش برای کاهش و مدیریت استرس و اضطراب می‌تواند به حفظ سلامت روانی کمک کند و از بروز اختلالات مربوط به آن جلوگیری کند.
  2. تربیت مهارت‌های مقابله با استرس: آموزش مهارت‌های مقابله با استرس و اضطراب، به عنوان مثال، تمرین تنفس عمیق و یا مدیتیشن، می‌تواند در کاهش و مدیریت استرس مؤثر باشد.
  3. مراقبت از سلامت فیزیکی: مراقبت از سلامت فیزیکی به عنوان مثال، مراجعه به پزشک برای درمان بیماری‌های فیزیکی، تغذیه سالم و ورزش منظم می‌تواند به حفظ سلامت روانی کمک کند.
  4. اجتناب از مصرف مواد مخدر و الکل: سوء مصرف مواد مخدر و الکل می‌تواند عامل بروز اختلالات روانی باشد، بنابراین اجتناب از آنها می‌تواند به پیشگیری از بروز اختلالات روانی کمک کند.
  5. مراجعه به مشاور یا روانشناس: مراجعه به مشاور یا روانشناس و آموزش مهارت‌های مقابله با استرس و اضطراب، از جمله روش‌های مؤثر در پیشگیری از بروز اختلالات روانی مانند اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت است.

آمار بیماران اختلال زوال شخصیت یا مسخ واقعیت

اختلال زوال شخصیت / مسخ واقعیت یکی از اختلالات روانشناختی است که با احساس عدم اتصال به خود واقعیت و بی‌احساسی همراه است. آمار دقیق این اختلال مشخص نیست، اما برآورد می‌شود که حدود ۲٪ از جمعیت دنیا به این اختلال مبتلا هستند. در آمریکا نیز حدود ۳٪ از جمعیت به این اختلال مبتلا هستند. معمولاً این اختلال در سنین ۱۸ تا ۳۵ سال شروع می‌شود و در بیشتر موارد در مردان بیشتر دیده می‌شود.

انواع اختلال مسخ شخصیت یا مسخ واقعیت (DPDR) چیست؟

انواع اختلال مسخ شخصیت

انواع اختلال مسخ شخصیت

  1. اختلال مسخ شخصیت گونه‌ی اول: در این نوع، افراد تغییراتی در تجربه شخصیتی و هویت خود تجربه می‌کنند. به طور کلی، شخصیت و هویت فرد به نوعی مسخ شده است.
  2. اختلال مسخ شخصیت گونه‌ی دوم: در این نوع، فرد را به گونه ای انتقال می‌دهند که خود را از جهانی که در آن زندگی می‌کنند، جدا کرده‌اند. به طور کلی، آنها احساس می‌کنند که در یک جهان جدید و متفاوت زندگی می‌کنند.
  3. اختلال مسخ واقعیت: در این نوع، افراد قدرت درک واقعیت را از دست داده‌اند. آنها ممکن است حس کنند که در یک رویا زندگی می‌کنند یا از دست دادن ارتباط با واقعیت و محیط اطرافشان را تجربه کنند.
  4. اختلال مسخ زمان: در این نوع، فرد ممکن است حس کند که زمان به طور غیر معمولی پیش می‌رود یا به طور غیر معمولی کند می‌شود. این احساس می‌تواند تاثیری بر روی قدرت ارزیابی زمان فرد داشته باشد.
  5. اختلال مسخ حافظه: در این نوع، فرد ممکن است احساس کند که خاطراتشان مسخ شده‌اند و دیگر قابل اطمینان نیستند. این احساس می‌تواند باعث شود که فرد از واقعیت و خاطراتشان بیزار شود.
  6. اختلال مسخ شناوری: در این نوع، فرد قدرت درک حرکت و شناوری را از دست داده‌اند. آنها ممکن است حس کنند که در هوا شناور هستند یا در آب غرق می‌شوند.

همچنین، این اختلال ممکن است با علائم اضطراب، افسردگی، و استرس همراه باشد. برای تشخیص این اختلال، لازم است توسط یک روانپزشک یا روانشناس متخصص در سایت دکتر بامن مورد بررسی قرار گیرد.

نحوه تشخیص اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) چیست؟

تشخیص اختلال مسخ شخصیت

تشخیص اختلال مسخ شخصیت

اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) معمولا به دلیل تجربه شدن احساساتی نامتعادل یا مصرف مواد مخدر و الکل، اضطراب شدید، افسردگی یا صدمه روانی رخ می‌دهد. برخی از علائم این اختلال شامل:

  1. احساس کاستی در ادراک خود واقعیت، احساس کند شدن زمان یا حتی متوقف شدن آن، و احساس غریبه بودن در محیط اطراف.
  2. احساس جدایی از خود و جهان، احساس کمبود شناختی و عدم تمرکز، احساس عدم اتصال با افراد دیگر و حتی با خود، و توجه کم به احساسات و درک دیگران.
  3. تغییر در تصویری که از خود و دیگران دارید، و احساس فاصله یا خودکفایی بیش از حد از دیگران.
  4. احساس عدم توانایی در شناسایی خود و شخصیت خود، احساس تهدید شدن توانایی خود در کنترل شناخت و احساسات، و احساس عدم تمایل به انجام کارهای روزمره.

اگر فکر می‌کنید شما یا کسی که از او مراقبت می‌کنید با این اختلال مواجه است، بهتر است به بهترین روان درمانگر مراجعه کنید تا به شما کمک کند این اختلال را تشخیص دهد و درمان مناسبی را تجویز کند.

درمان اختلال زوال شخصیت یا مسخ واقعیت (DPDR) ممکن است شامل روش‌های مختلفی باشد. برای مثال، روان‌درمانی شناختی رفتاری (CBT) ممکن است با استفاده از تکنیک‌های مختلفی مانند تحلیل رفتار، تحلیل فکری، آموزش مهارت‌های مدیریت اضطراب و تنش، آموزش مهارت‌های اجتماعی و تقویت خودشناسی صورت گیرد.

داروها مانند آنتی‌دپرسانت‌ها و ضداضطراب‌ها هم ممکن است به عنوان یک بخش از درمان مورد استفاده قرار گیرند. در صورتی که مصرف مواد مخدر و الکل عامل ایجاد این اختلال است، درمان اعتیاد نیز باید در نظر گرفته شود.

در کل، درمان اختلال مسخ شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) باید با همکاری بیمار و متخصص روانشناسی انجام شود و بهترین روش‌های درمانی باید برای هر بیمار به صورت شخصی سفارشی سازی شود.

نحوه ی درمان اختلال زوال شخصیت یا مسخ شخصیت (DPDR) چیست؟

درمان اختلال مسخ شخصیت / مسخ واقعیت (DPDR) شامل روش‌های مختلفی است که در ادامه به آنها اشاره می‌کنیم:

روان‌درمانی شناختی رفتاری (CBT)

این روش درمانی به کمک تکنیک‌های مختلفی مانند تحلیل رفتار، تحلیل فکری، آموزش مهارت‌های مدیریت اضطراب و تنش، آموزش مهارت‌های اجتماعی و تقویت خودشناسی انجام می‌شود. این روش معمولا به همراه روش‌های دیگر درمانی نظیر روان درمانی گروهی و خانواده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد.

داروها

در برخی موارد، استفاده از داروهایی مانند ضداضطراب‌ها و آنتی‌دپرسانت‌ها می‌تواند به عنوان یک بخش از درمان مورد استفاده قرار گیرد. البته قبل از مصرف هر نوع دارویی، باید با روانپزشک معالج مشورت شود.

درمان اعتیاد

در صورتی که مصرف مواد مخدر و الکل عامل ایجاد این اختلال است، درمان اعتیاد نیز باید در نظر گرفته شود. در این صورت، ابتدا باید به درمان اعتیاد پرداخته شود تا سپس به درمان اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) پرداخته شود.

در کل، هرچند درمان اختلال زوال شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) می‌تواند طولانی و پیچیده باشد، اما با همکاری بیمار و متخصص روانشناس شرق تهران، درمان مناسبی می‌توان انجام داد. همچنین، درمان باید به صورت شخصی سفارشی سازی شود و بهترین روش‌های درمانی برای هر بیمار باید بر اساس شرایط و ضعف‌های او مشخص شود. به طور کلی، شناخت و درک اینکه اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) می‌تواند به راحتی تشخیص داده و درمان شود، می‌تواند بهبود درونی بیمار را بهبود بخشد و او را در بهبود خودش موثر کند.

نتیجه گیری

ما در این مقاله در خصوص بیماری اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (DPDR) صحبت کرده ایم که شما می توانید برای اطلاع کامل از این بیماری مقاله را انتهای آن بخوانید و همچنین از بهترین روانپزشک در سایت دکتر با من نوبت اخذ نمایید. بدین شکل بعد از وارد شدن به سایت، در بخش پروفایل پزشک با توجه به ساعات و روزهای حضور پزشک در مطب نوبت خود را دریافت نمایید. با آرزوی بهبودی و سلامتی شما دوستان عزیز

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال دلبستگی واکنشی rad چیست و چگونه درمان می شود؟

تیم روانپزشکی سایت دکتر با من با نگارش بیش از صدها مقاله و دارا بودن هزاران متخصص روانپزشکی در این حوزه توانسته جایگاه بالایی در حوزه ی علم روانپزشکی داشته باشد. یکی از بیماری های مهم در این بخش، اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) است که در ادامه بدان پرداخته ایم.

تاریخچه بیماری

تاریخچه اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) به سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ برمی‌گردد. در آن زمان، محققان به بررسی کودکانی که پس از جدایی از والدین خود در آسایشگاه‌ها و زیر نظر سازمان ملل متحد (UNICEF) بزرگ شده بودند، پرداختند. این محققان متوجه شدند که کودکانی که با والدین خود جدا شده بودند، نسبت به کودکانی که با خانواده خود بزرگ شده بودند، دارای مشکلات عاطفی و ارتباطی بودند. به همین دلیل، این اختلال ابتدا به عنوان “نارسایی عاطفی در کودکان جداشده” شناخته شد.

در سال‌های بعدی، محققان دیگری با این اختلال در کودکانی که به علت بیماری یا شرایط دیگر از والدین خود جدا شده بودند، روبرو شدند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۷۲، یک محقق به نام ماری اسیلی در مطالعه خود به نام “پیوند آسیب‌دیده”، بررسی کودکانی را که پس از جراحی قلب در بیمارستان بستری شده بودند، انجام داد. او متوجه شد که کودکانی که بدون حضور والدین خود بستری شده بودند، دارای مشکلات عاطفی و رفتاری بودند که مشابه با نارسایی عاطفی در کودکان جدا شده بود.

در سال‌های بعدی، توصیف‌های مختلفی از این اختلال ارائه شد و در سال ۱۹۸۰، در رده‌بندی DSM-III (رده‌بندی اختلالات روانی و رفتاری) به نام “اختلال دلبستگی جدید” به عنوان یکی از اختلالات شناخته شد. پس از آن، در DSM-IV و DSM -5 نسخه‌های بعدی، این اختلال با نام “اختلال دلبستگی واکنشی” شناخته شد و به شکلی که امروزه شناخته می‌شود، توصیف شد. در حال حاضر، این اختلال در DSM-5 به عنوان یکی از اختلالات اطفالی شناخته شده است.

به طور کلی، اختلال دلبستگی واکنشی در کودکانی رخ می‌دهد که در اولین سه سال زندگی خود با والدین یا فردی که به جای والدینشان مراقبت می‌کند، ارتباط عاطفی مناسبی برقرار نکرده‌اند. این اختلال می‌تواند منجر به مشکلات رفتاری، اجتماعی، روابطی و احساسی در بزرگسالی شود.

مفهوم بیماری اختلال دلبستگی واکنشی

بروز سالانه اختلال دلبستگی واکنشی تا سن 9 سال

بروز سالانه اختلال دلبستگی واکنشی تا سن 9 سال

اختلال دلبستگی واکنشی یا Reactive attachment disorder، یکی از اختلالات روانی کودکان است که ناشی از نبود دلبستگی مناسب بین کودک و والدین است. این اختلال معمولا در کودکانی که به دلایلی از جمله اهمال و نادیده گرفته شدن نیازهای اساسی، جدایی از والدین، یا تجربه دردناکی مثل سوء استفاده وجود دارد.

در این اختلال کودکان عموماً از دید دیگران بی توجه و بی احساس به نظر می‌رسند و با دشواری در برقراری ارتباط عاطفی با دیگران مواجه می‌شوند. آنها ممکن است از تعامل با دیگران بی‌نیاز باشند، ترجیح محیطی انزوایی داشته باشند و یا به دیگران ظاهر سرد و بی تفاوتی داشته باشند. همچنین، در این اختلال، کودکان ممکن است نسبت به افراد دیگر بی‌اعتماد و خوددار باشند.

درمان این اختلال معمولاً به دو صورت دارویی و روان‌شناختی صورت می‌گیرد. بهترین راهکار برای پیشگیری از این اختلال، ایجاد و نگهداری دلبستگی مناسب بین کودک و والدین است.

علت بیماری اختلال دلبستگی واکنشی (RAD)

علت اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) به طور کلی مربوط به عدم برقراری ارتباط عاطفی مناسب کودک با والدین یا فردی که به جای والدینش مراقبت می‌کند، در سال‌های اولیه زندگی است.

برخی از علل، شامل جدایی زودرس کودک از والدین، عدم توانایی والدین در ارائه مراقبت و پشتیبانی مناسب برای کودک، سوء رفتار والدین نسبت به کودک و یا حتی اختلالات روانی و شخصیتی والدین است. همچنین، مشکلات زاید شده و خشمگین شدن والدین نیز می‌تواند بر روی توسعه دلبستگی کودک تاثیر منفی بگذارد و به علت اینکه کودکان در سنین اولیه به تجربه شرایط حسی و ارتباطات عاطفی نیاز دارند، این تجربیات ناکافی می‌تواند تأثیر بسزایی بر روی رشد و توسعه ارتباطات اجتماعی، روابط بین فردی، هویت شخصیتی و حتی سلامت روانی کودک داشته باشد.

اختلال دلبستگی واکنشی ممکن است باعث شود که کودک احساس کند از نظر اجتماعی و روابطی محروم است و نتواند ارتباطات خوبی برقرار کند.

این مشکلات می‌تواند در زمینه‌های مختلفی مانند ایجاد مشکلات رفتاری و اضطراب، کاهش خودکارآمدی، کاهش قابلیت توجه و حافظه، مشکلات در مهارت‌های ارتباطی، تأخیر در توسعه شخصیتی و اجتماعی و حتی افزایش خطر اختلالات روانی در بزرگسالی، تاثیر گذار باشد. بنابراین، تشخیص و درمان اختلال دلبستگی واکنشی در سنین کودکی، بسیار مهم است تا بتوان مشکلات روانی و اجتماعی بعدی را پیشگیری و بهبود بخشید.

راه های پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی (RAD)

پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی

پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی

اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) یکی از اختلالات روانی در کودکان است که نشانه‌هایی از اشتباه در شیوه پیوستن به دیگران و شکل‌گیری روابط اجتماعی دارد.

برای پیشگیری از این اختلال می‌توان به راهکارهای زیر توجه کرد:

  1. ارائه محیط پایدار و پیوسته: محیط پایدار و پیوسته برای کودکان بسیار مهم است. بهتر است کودک در محیطی ثابت و پایدار با دوستان و خانواده‌اش بزرگ شود تا بتواند ارتباطات خوبی با افراد برقرار کند.
  2. ارائه عشق و محبت: عشق و محبت والدین به کودکان یکی از مهمترین عواملی است که برای جلوگیری از این اختلال باید در نظر گرفته شود. والدین باید به کودکان خود عشق و محبت بی‌قید و شرط بدهند تا احساس امنیت داشته باشند.
  3. حمایت از کودک: والدین باید در همه شرایط حمایت کامل از کودکان خود داشته باشند. این حمایت می‌تواند شامل ارائه راهنمایی‌ها و تشویق‌های لازم به کودکان باشد.
  4. ترغیب به فعالیت‌های اجتماعی: ترغیب کودکان به شرکت در فعالیت‌های اجتماعی می‌تواند به شکل قوی در جلوگیری از اختلال دلبستگی واکنشی موثر باشد. فعالیت در گروه‌های اجتماعی می‌تواند کودکان را به شیوه‌های صحیح برای پیوستن به دیگران آموزش دهد.
  5. تشویق به گسترش دایره ارتباطی: تشویق کودکان به برقراری ارتباط با افراد خارج از خانواده می‌تواند آن‌ها را به شیوه‌های مختلفی از پیوستن به دیگران آشنا کند. برای مثال، آن‌ها را به شرکت در فعالیت‌های اجتماعی، رفتن به مهد کودک یا دبستان و یا مراجعه به جلسات خانوادگی تشویق کنید.
  6. ارائه امکانات آموزشی: در نظر داشته باشید که آموزش مهارت‌های اجتماعی و برقراری ارتباط با دیگران، برای پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی بسیار مهم است. بنابراین، باید امکانات آموزشی مناسب برای کودکان فراهم شود تا بتوانند این مهارت‌ها را درک کنند و از آن‌ها بهره‌مند شوند.
  7. مراقبت از سلامت روانی کودک: سلامت روانی کودکان یکی از مهمترین عواملی است که برای پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی باید در نظر گرفته شود. بنابراین، مراقبت و نظارت دقیق بر سلامت روانی کودکان توسط مشاورین مجرب در حوزه روانشناسی از جمله این راه کارهاست.
  8. مشاوره: در صورتی که به هر دلیلی نگرانی درباره رفتار کودکان داشتید، بهتر است با یک مشاور روانشناس یا روانپزشک کودکان مشورت کنید. مشاوره می‌تواند به شما کمک کند که بهترین راه حل‌ها را برای پیشگیری از اختلال دلبستگی واکنشی پیدا کنید.

علائم اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) چیست؟

علائم اختلال دلبستگی واکنشی

علائم اختلال دلبستگی واکنشی

علائم اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) در کودکان شامل موارد زیر می‌شود:

  1. اجتناب از نزدیک شدن به افراد: کودکان با اختلال دلبستگی واکنشی معمولاً از نزدیک شدن به افراد خارج از خانواده اجتناب می‌کنند.
  2. نبود حس نزدیکی: آن‌ها نسبت به افراد خارج از خانواده حس نزدیکی ندارند و نشانه‌های محبت و علاقه را نشان نمی‌دهند.
  3. نداشتن فعالیت اجتماعی: کودکان با این اختلال معمولاً به فعالیت های اجتماعی علاقه ندارند و به دیگران توجه نمی‌کنند.
  4. مشکلات در برقراری ارتباط با دیگران: آن‌ها معمولاً مشکلاتی در برقراری ارتباط با دیگران دارند و قادر به ایجاد رابطه عاطفی با دیگران نیستند.
  5. رفتارهای ناگوار: کودکان با این اختلال ممکن است رفتارهای ناگواری مانند فرار، مقاومت و عصبانیت نشان دهند.
  6. کاستی از نمایش احساسات: آن‌ها معمولاً کمترین احساس را از خود نشان می‌دهند و در برابر اتفاقاتی که برای بقیه افراد می افتد، بی‌تفاوت می‌مانند.
  7. اختلال در توسعه زبانی: کودکان با این اختلال ممکن است در توسعه زبانی و ارتباطات غیرکلامی مشکل داشته باشند.
  8. مشکلات در تعامل با همسالان: آن‌ها معمولاً به دیگر کودکان علاقه ندارند و اغلب به تنهایی فعالیت می‌کنند.
  9. نشانه‌های اختلالات رفتاری: کودکان با اختلال دلبستگی واکنشی ممکن است نشانه‌های اختلالات رفتاری مانند نارسایی در محیط‌های اجتماعی، بیش‌فعالی، اضطراب و دشواری در کنترل خود، عدم توجه، نافرمانی، تنش و خشونت نشان دهند.
  10. ترس از جدایی: کودکان با این اختلال ممکن است ترس از جدایی از والدین یا فرد مرتبط دیگر را نشان دهند.
  11. رفتارهای محافظه‌کارانه: آن‌ها معمولاً رفتارهای محافظه‌کارانه دارند و از تغییر در محیط خود خودداری می‌کنند.
  12. مشکلات در تغییرات و تنوع: کودکان با این اختلال ممکن است مشکلاتی در تنوع و تغییرات داشته باشند و با سختی و انعطاف‌پذیری مواجه شوند.
  13. نشانه‌های فیزیکی: در بعضی موارد، کودکان با این اختلال ممکن است نشانه‌های فیزیکی نیز داشته باشند، مانند رفتار غیرمعمول در خوردن یا خواب، رشد و توسعه نامناسب، یا مشکلات جسمی و سلامتی دیگر.

تشخیص و درمان این اختلال می‌تواند به کمک متخصصین روانشناسی و فوق تخصص روانپزشک کودک و نوجوان انجام شود. درمان معمولاً شامل ترکیبی از مشاوره، درمان دارویی، و مداخلات خانواده است.

تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی به چه صورت است؟

تشخیص اختلال RAD

تشخیص اختلال RAD

تشخیص (RAD) توسط متخصصین روانشناسی و روانپزشکی صورت می‌گیرد. برای تشخیص این اختلال، متخصص ممکن است از روش‌های مختلفی استفاده کند که عبارتند از:

  • مصاحبه با والدین و نگهدارندگان کودک: در این مرحله، متخصص اطلاعاتی از وضعیت کودک و شرایط پیرامونی او کسب می‌کند.
  • مشاهده رفتار کودک: متخصص ممکن است کودک را به صورت مستقیم مشاهده کرده و رفتارهای آن را بررسی کند.
  • استفاده از مقیاس‌های ارزیابی: متخصص ممکن است از مقیاس‌های ارزیابی مختلفی استفاده کند که به او کمک می‌کند تا تشخیص دقیق‌تری از این اختلال بگیرد.
  • بررسی وضعیت پیوند والدینی: متخصص ممکن است وضعیت پیوند والدینی کودک را بررسی کند تا بهتر بفهمد که آیا این اختلال به علت عدم پرورش صحیح و یا نارضایتی والدین از رفتار کودک ایجاد شده است یا خیر.
  • بررسی علایم دیگر اختلالات روانی: اختلال دلبستگی واکنشی ممکن است با علائم دیگر اختلالات روانی همراه باشد، به عنوان مثال اختلالات اضطرابی، اختلالات توجه و بیش فعالی، اختلالات خلقی، و غیره. بررسی این علائم نیز به تشخیص دقیق‌تر این اختلال کمک می‌کند.
  • استفاده از فنون تصویربرداری: استفاده از فنون تصویربرداری مانند رادیولوژی و ام آر آی (MRI) می‌تواند به متخصص کمک کند تا تغییرات در ساختار مغز کودک را بررسی کند.

در نهایت، تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی بر اساس علائم و شرایط مختلفی که برای هر کودک متفاوت است، صورت می‌گیرد. لذا بهترین راه برای تشخیص دقیق‌تر و درمان این اختلال، مشاوره با متخصصین روانشناسی و پزشکی است.

درمان اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) چیست؟

اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) یکی از اختلالات رفتاری در کودکان است که معمولا به دلیل بی توجهی ناپایداری و یا انزوا در دوران نوزادی و کودکی به وجود می آید. درمان RAD به صورت مشارکتی بین خانواده و متخصصین بهداشت روانی انجام می شود.

درمان این اختلال باید با توجه به شرایط و نیازهای هر کودک تعیین شود و ممکن است شامل تغییر در الگوی پرورش، ترکیب موثر داروها، مشاوره خانواده و مداخلات رفتاری متنوعی باشد. اهمیت تمرین ارتباطی میان والدین و کودک نیز درمان RAD را تقویت می کند.

به عنوان مثال، متخصصین بهداشت روانی می توانند به والدین کودک آموزش دهند که چگونه به شیوه هایی که توجه بیشتر به کودک را جلب می کند، واکنش نشان دهند. همچنین، برخی روش های رفتاری مثل بازی های تعاملی و رفتار درمانی والدین می تواند به ایجاد پیوند عاطفی میان والدین و کودک کمک کند

مهمترین نکته در درمان RAD، شناسایی و درمان عوامل موجود در زمینه بروز این اختلال است. این امر نیازمند ارزیابی دقیق کودک توسط متخصصین بهداشت روانی و تشخیص درست علت این اختلال است.

علاوه بر این، ممکن است که برخی مشکلات جسمی مانند بیماری های شدید یا نارسایی های گوارشی نیز عامل بروز این اختلال باشند، بنابراین این مشکلات نیز باید درمان شوند. از آنجایی که RAD معمولا در دوران نوزادی و کودکی بروز می کند، درمان در این مراحل زمانی که مغز در حال رشد و توسعه است، بسیار مهم است. اگر این اختلال بدون درمان باقی بماند، می تواند تاثیراتی جبران ناپذیر بر روی توانایی های ارتباطی، اجتماعی و روابط عاطفی کودک در آینده داشته باشد.

بنابراین، درمان RAD باید به صورت جدی گرفته شود و بهتر است با متخصصین بهداشت روانی و پزشکان همکاری کرد تا بتوان بهبودی بیشتری در کودکان با این اختلال دیده شود.

نتیجه گیری

ما در این مقاله در خصوص اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) صحبت کرده ایم تا شما بتوانید به خوبی درمان خود را آغاز و در خصوص آن اطلاعات لازم را بدست آورید. به همین جهت شما میتوانید به راحتی در این مقاله هر آنچه نیاز دارید راجع به این بیماری را بدانید و از متخصص روانپزشکی یا اعصاب و روان بدست آورید.

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال خوردن و تغذیه چیست؟

در سایت دکتر با من ما برای شما لیست کامل بیماری های روانپزشکی و نحوه درمان تا علت آن را توضیح داده ایم که یکی از این بیماری ها، اختلال خوردن و تغذیه است که به صورت کامل در اینجا برای شما توضیح داده ایم پس تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

مفهوم اختلالات تغذیه

اختلال خوردن شرایط رفتاری است که با اختلال شدید و مداوم در خصوص تغذیه ی شخص که مرتبط با افکار و احساسات ناراحت کننده است، مشخص می شود. آنها می توانند شرایط بسیار جدی باشند که بر عملکرد فیزیکی، روانی و اجتماعی تاثیر می گذارند. انواع اختلالات خوردن عبارتند از بی اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی، اختلال پرخوری، اختلال اجتنابی محدود کننده مصرف غذا، اختلال پیکا و نشخوار و سایر اختلالات تغذیه است.

درصد شایع بودن اختلال تغذیه چیست؟

شیوع اختلال رفتارهای غذایی در میان بزرگسالان جوان دارای اضافه وزن یا چاقی

شیوع اختلال رفتارهای غذایی در میان بزرگسالان جوان دارای اضافه وزن یا چاقی

روی هم رفته، اختلالات خوردن تا 5 درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می دهد که اغلب در نوجوانی و جوانی ایجاد می شود. چندین مورد، به خصوص بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی در زنان شایع تر است، اما همه آنها می توانند در هر سنی رخ دهند و بر هر جنسیتی تاثیر بگذارند.

اختلال خوردن و تغذیه اغلب با مشغله های فکری در مورد غذا، وزن یا شکل یا با اضطراب در مورد خوردن یا عواقب خوردن برخی غذاها همراه است. رفتارهای مرتبط با اختلالات خوردن از جمله خوردن محدود به یک سری غذاها یا اجتناب از برخی غذاها، پرخوری، استفاده نادرست ملین یا موارد دیگر است. این رفتارها می توانند به شیوه هایی که شبیه به اعتیاد به نظر می رسد هدایت شوند.

ارتباط اختلالات خوردن با سایر اختلالات دیگر

اختلال خوردن اغلب همزمان با سایر اختلالات روانپزشکی، اختلالات خلقی و اضطرابی، اختلال وسواس فکری-اجباری و اختلالات مصرف الکل و مواد همراه است. شواهد نشان می‌دهد که ژن‌ها و وراثت‌پذیری در این که چرا برخی افراد در معرض خطر بالاتری برای اختلال خوردن و تغذیه هستند، نقش دارند. اما این اختلالات می‌توانند افرادی را که سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند نیز مبتلا کنند.

در سایت دکتر با من بایستی در درمان، به عوارض روانی، رفتاری، تغذیه ای و سایر عوارض پزشکی بپردازد. این اختلال می تواند شامل پیامدهای سوء تغذیه یا مشکلات قلبی و گوارشی و همچنین سایر شرایط بالقوه کشنده باشد.

انواع اختلال خوردن و تغذیه

انواع اختلال خوردن و تغذیه

انواع اختلال خوردن و تغذیه

  1. بی اشتهایی عصبی

بی اشتهایی عصبی همراه با گرسنگی و کاهش وزن است، که در نتیجه وزن کم نسبت به قد و سن مشخص می شود. بی اشتهایی بالاترین مرگ و میر را در حوزه ی بیماری های روانپزشکی به جز اختلال مصرف مواد مخدر دارد و می تواند یک بیماری بسیار جدی باشد. شاخص توده بدنی یا BMI، با توجه به اندازه گیری وزن برای قد، معمولاً در یک فرد بالغ مبتلا به بی اشتهایی عصبی کمتر از 18.5 است.

اصولا بی اشتهایی عصبی ناشی از ترس شدید از افزایش وزن یا چاق شدن است. اگرچه برخی از افراد مبتلا به بی اشتهایی می گویند که در تلاش برای افزایش وزن هستند، اما رفتار آنها با این هدف سازگار نیست. برای مثال، آنها ممکن است فقط مقادیر کمی از غذاهای کم کالری بخورند و بیش از حد ورزش کنند. در واقع برخی از افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی نیز به طور متناوب پرخوری می کنند و یا سعی می کنند که با استفاده از ملین آن را از خود خارج کنند. در واقع گاهی بالانسی بین این دو موضوع بی اشتهایی و پرخوری وجود ندارد.

الف) انواع بی اشتهایی عصبی

  • بی اشتهایی با رژیم خاص که در آن افراد عمدتاً با رژیم غذایی، روزه گرفتن یا ورزش بیش از حد وزن کم می کنند.
  • نوع پرخوری و پاکسازی از بدن که در آن افراد نیز به پرخوری متناوب و یا کلا نخوردن دست می زنند.

ب) علائم بی اشتهایی عصبی چیست؟

  • وقفه افتادن در قاعدگی
  • سرگیجه یا غش در اثر کم آبی بدن
  • آسیب به مو یا ناخن شکننده
  • عدم تحمل سرما
  • ضعف و تحلیل عضلانی
  • سوزش سر دل و رفلاکس (در کسانی که استفراغ می کنند)
  • یبوست شدید، نفخ و سیری بعد از غذا
  • شکستگی های استخوان ناشی از ورزش اجباری و همچنین از دست دادن تراکم
  • استخوان ها در بدن که منجر به استئوپنی و پوکی استخوان (نازک شدن استخوان ها) می شود.
  • افسردگی، تحریک پذیری، اضطراب، تمرکز ضعیف و خستگی

عوارض جدی پزشکی می تواند تهدید کننده زندگی باشد و شامل اختلالات ریتم قلب به ویژه در بیمارانی باشد که استفراغ می کنند یا از ملین ها استفاده می کنند و مشکلات کلیوی یا تشنج دارند.

پ) درمان بی اشتهایی عصبی

در خصوص این بیماری بهتر است که کمک به افراد مبتلا برای عادی سازی خوراک و کنترل وزن و بازیابی وزن باشد. درمان روانپزشکی یا پزشکی این اختلال، همزمان با یکی از مسائل مهم در برنامه درمانی شخص است. برنامه غذایی باید به کمک افراد برای مقابله با اضطراب ناشی از خوردن تمرکز کند و مصرف طیف وسیع و متعادلی از مواد غذایی با تراکم کالری های مختلف را در بین وعده های غذایی منظم را انجام دهد.

برای نوجوانان و بزرگسالان موثرترین درمان ها شامل کمک والدین به فرزندان برای حمایت و نظارت بر وعده های غذایی فرزندشان است. در مورد بی اشتهایی عصبی شدید که می توان گفت، درمان سرپایی موثر نیست و بایستی برنامه ای جامع بر روی کار باشد. اکثر برنامه های تخصصی در بازگرداندن وزن و عادی سازی رفتار غذایی موثر هستند، اگرچه خطر عود در سال اولیه درمان ممکن است.

  1. پرخوری عصبی

پرخوری به معنای خوردن مقدار زیادی غذا در مدت زمان کوتاهی است که با احساس از دست دادن کنترل بر روی چه مقدار غذایی که فرد می خورد، همراه است. رفتار افراطی معمولا مخفیانه است و با احساس شرم یا خجالت همراه است. پرخوری ممکن است بسیار زیاد باشد و غذا اغلب به سرعت، فراتر از سیری تا حد تهوع و ناراحتی مصرف می شود. به اصطلاح دیگر فرد ظرفیت اضافی ندارد.

پرخوری حداقل به صورت هفتگی اتفاق می افتد و کمتر از آن، پرخوری و یا اختلال، محسوب نمی شود. افراد مبتلا به پرخوری عصبی بیش از حد درگیر افکار مربوط به غذا، وزن یا شکل هستند که بر ارزش خود شخص نیز تأثیر منفی میگذارد.

الف) علائم پرخوری عصبی

افراد مبتلا به پرخوری عصبی می توانند کمی کم وزن، وزن طبیعی، اضافه وزن یا حتی چاق باشند. با این حال، اگر وزن آنها به طور قابل توجهی کم باشد، در نظر گرفته می شود که آنها دارای بی اشتهایی هستند نه پرخوری عصبی که بر عکس یکدیگر می باشند.

اعضای خانواده یا دوستان ممکن است ندانند که یک فرد مبتلا به پرخوری عصبی است، زیرا به نظر می رسد کم وزن نیست و رفتارهای او پنهان است و ممکن است مورد توجه نزدیکان قرار نگیرد. علائم احتمالی مبنی بر اینکه فردی ممکن است به پرخوری عصبی مبتلا باشد عبارتند از:

  • رفت و آمدهای مکرر به دستشویی بلافاصله بعد از غذا
  • ناپدید شدن مقدار زیادی غذا یا بسته بندی های خالی و ظروف غذا بدون دلیل
  • گلودرد مزمن
  • تورم غدد بزاقی در گونه ها
  • پوسیدگی دندان ناشی از فرسایش مینای دندان توسط اسید معده
  • سوزش سر دل و رفلاکس معده به مری
  • مصرف نادرست ملین یا قرص لاغری
  • اسهال مکرر بدون دلیل
  • استفاده نادرست از دیورتیک ها (قرص های آب)
  • احساس سرگیجه یا غش به دلیل رفتارهای پاکسازی بیش از حد که منجر به کم آبی بدن می شود

پرخوری عصبی می تواند منجر به عوارض نادر اما بالقوه کشنده از جمله پارگی مری، پارگی معده و آریتمی های خطرناک قلبی شود. نظارت پزشکی در موارد پرخوری عصبی شدید برای شناسایی و درمان هر گونه عوارض احتمالی مهم است.

ب) درمان پرخوری عصبی

داروهای ضد افسردگی (مانند فلوکستین) نیز می توانند در کاهش میل به پرخوری و استفراغ مفید باشند. درمان مبتنی بر خانواده متمرکز بر اختلال خوردن که شامل ارائه اطلاعات به مراقبان در مورد چگونگی کمک به یک نوجوان یا جوان برای عادی سازی الگوی غذایی خود می شود نیز ممکن است در درمان جوانان مبتلا به پرخوری عصبی مفید باشد. همچنین نقش خانواده و مشاور نیز در این راستا بسیار مهم است.

  1. اختلال بی اشتهایی عصبی غیر معمول
اختلال بی اشتهایی عصبی غیر معمول

اختلال بی اشتهایی عصبی غیر معمول

این دسته تشخیصی شامل اختلالات خوردن یا اختلالات رفتار خوردن است که باعث ناراحتی می شود و عملکرد خانوادگی، اجتماعی یا کاری را مختل می کند. نمونه ای از دیگر اختلالات مشخص شده در تغذیه و خوردن «بی اشتهایی عصبی غیر معمول» است. این دسته شامل افرادی می‌شود که ممکن است وزن زیادی از دست داده باشند و رفتارها و دغدغه‌هایشان با نگرانی‌های مربوط به وزن یا شکل و ترس از چاق بودن با بی‌اشتهایی عصبی سازگار است، اما هنوز بر اساس شاخص توده بدنی‌شان کم وزن در نظر گرفته نمی‌شوند، زیرا وزن پایه‌شان بالاتر از میانگین است. از آنجایی که سرعت کاهش وزن با عوارض پزشکی مرتبط است، افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی غیر معمول که با انجام رفتارهای کنترل وزن شدید به سرعت وزن خود را کاهش می دهند، علیرغم ظاهر طبیعی یا بالاتر از وزن متوسط، در معرض خطر بالای عوارض پزشکی قرار دارند.

4. اختلال در مصرف غذایی که محدود بوده و از آن اجتناب می شود. (ARFID)

ARFID یک اختلال در غذا خوردن است که اخیراً تعریف شده است که منجر به عدم پاسخگویی درست به نیاز غذایی شخص بوده و شامل تند غذا خوردن شدید نیز می‌شود.

الف) علت اختلال:

  • کم اشتهایی و عدم علاقه به غذا خوردن
  • اجتناب از غذا بر اساس ویژگی های حسی غذاها مانند بافت، ظاهر، رنگ، بو
  • اضطراب یا نگرانی در مورد عواقب خوردن، مانند ترس از خفگی، تهوع، استفراغ، یبوست، واکنش آلرژیک و غیره. این اختلال ممکن است در پاسخ به یک رویداد منفی مهم مانند یک دوره خفگی یا مسمومیت غذایی و به دنبال آن اجتناب ایجاد شود.
  • تنوع روزافزون غذاها

ب) تشخیص این اختلال به چه صورت است؟

  • کاهش وزن قابل توجه (یا عدم دستیابی به افزایش وزن مورد انتظار در کودکان)
  • کمبود قابل توجه تغذیه
  • نیاز به مکمل های غذایی خوراکی برای حفظ مصرف کافی مواد مغذی
  • تداخل در عملکرد اجتماعی (مانند ناتوانی در غذا خوردن با دیگران)

پ) علائم اختلال ARFID:

تأثیر بر سلامت جسمی و روانی و درجه سوء تغذیه می تواند مشابه آنچه در افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی دیده می شود باشد. با این حال، افراد مبتلا به ARFID نگرانی بیش از حد در مورد وزن یا شکل بدن خود ندارند و این اختلال از بی اشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی متمایز است. همچنین، در حالی که افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اغلب رفتارهای غذایی سفت و سخت و حساسیت‌های حسی دارند، اینها لزوماً منجر به سطح آسیب لازم برای تشخیص اختلال مصرف غذای اجتنابی محدود نمی‌شوند.

ت) درمان و تشخیص اختلال ARFID:

ARFID محدودیت غذایی مربوط به عدم دسترسی به غذا را شامل نمی شود. رژیم غذایی معمولی؛ اعمال فرهنگی، مانند روزه داری مذهبی؛ یا رفتارهای طبیعی از نظر رشدی، مانند کودکان نوپا که اهل غذا خوردن هستند. اجتناب یا محدودیت غذا معمولاً در دوران نوزادی یا اوایل کودکی ایجاد می شود و ممکن است در بزرگسالی نیز ادامه یابد. با این حال می تواند در هر سنی شروع شود. صرف نظر از سن فرد مبتلا، ARFID می تواند خانواده ها را تحت تاثیر قرار دهد و باعث افزایش استرس در زمان صرف غذا و در سایر موقعیت های غذایی اجتماعی شود. درمان RFID شامل یک برنامه فردی است و ممکن است چندین متخصص از جمله یک متخصص سلامت روان، یک متخصص تغذیه و دیگران را شامل شود.

  1. پیکا، درمان و علت آن
اختلال پیکا

اختلال پیکا

پیکا یک اختلال خوردن است که در آن فرد به طور مکرر چیزهایی را می خورد که غذایی بدون ارزش غذایی هستند. این رفتار حداقل در طول یک ماه ادامه می یابد و به اندازه کافی شدید است که توجه بالینی را ضروری می کند.

مواد مصرفی معمولی با سن و در دسترس بودن متفاوت است و ممکن است شامل کاغذ، تراشه های رنگ، صابون، پارچه، مو، ریسمان، گچ، فلز، سنگریزه، زغال چوب یا زغال سنگ یا خاک رس باشد. افراد مبتلا به پیکا معمولاً نسبت به غذا بیزار هستند.

پیکا ممکن است برای اولین بار در دوران کودکی، نوجوانی یا بزرگسالی رخ دهد، اگرچه شروع دوران کودکی شایع ترین است. این بیماری در کودکان زیر 2 سال تشخیص داده نمی شود. قرار دادن اشیاء کوچک در دهان آنها بخشی طبیعی از رشد کودکان زیر 2 سال است. پیکا اغلب همراه با اختلال طیف اوتیسم و ناتوانی ذهنی رخ می دهد، اما می تواند در کودکان در حال رشد معمولی رخ دهد. فردی که پیکا تشخیص داده می شود در معرض خطر انسداد روده بالقوه یا اثرات سمی مواد مصرف شده (مانند سرب در تراشه های رنگ) قرار دارد.

درمان پیکا شامل آزمایش کمبودهای تغذیه ای و رفع آنها در صورت نیاز است. مداخلات رفتاری مورد استفاده برای درمان پیکا ممکن است شامل هدایت مجدد فرد از اقلام غیر خوراکی و پاداش دادن به آنها برای کنار گذاشتن یا اجتناب از اقلام غیر خوراکی باشد.

6. اختلال نشخوار فکری چیست؟

اختلال نشخوار فکری شامل بازگرداندن مکرر و جویدن مجدد غذا پس از خوردن غذا است که به موجب آن غذای بلعیده شده به طور داوطلبانه به داخل دهان بازگردانده می شود و دوباره جویده می شود و دوباره بلعیده می شود یا تف می شود. اختلال نشخوار فکری می تواند در دوران نوزادی، کودکی و نوجوانی یا در بزرگسالی رخ دهد. برای رسیدن به تشخیص، رفتار باید:

  • به طور مکرر حداقل در یک دوره 1 ماهه رخ می دهد
  • به دلیل مشکل گوارشی یا پزشکی نباشد
  • به عنوان بخشی از یکی از دیگر اختلالات خوردن رفتاری ذکر شده در بالا رخ نمی دهد
  • نشخوار فکری می تواند در سایر اختلالات روانی (مانند ناتوانی ذهنی) نیز رخ دهد، اما درجه آن باید به اندازه ای شدید باشد که نیاز به توجه بالینی جداگانه برای تشخیص داشته باشد.

نتیجه گیری

ما در این مقاله در خصوص اختلالات خوردن و تغذیه صحبت کرده ایم تا شما بتوانید به راحتی در خصوص بیماری خود آگاهی داشته باشد. اما برای درمان بهتر است که به دکتر روانپزشک و یا متخصص اعصاب و روان در سایت دکتر با من مراجعه نمایید. شیوه ی اخذ نوبت نیز بدین شکل است که شما وارد سایت می شوید و سپس نام دکتر خود را جستجو می نمایید. در نتیجه وارد پروفایل پزشک می شوید و بر اساس روز و ساعت های خالی پزشک نوبت خود را رزرو و ثبت نمایید.

با آرزوی بهبودی و سلامتی شما بیماران عزیز و همراهان دکتر با من

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال بی نظمی خلقی اخلال گرانه چیست

تیم روانپزشکی سایت دکتر با من در خصوص بیماری ها و مطالب مهم روانپزشکی در این بخش سایت صحبت نموده اند تا شما بتوانید به خوبی نوع بیماری خود را شناخته و یکی از جدیدترین بیماری های روانپزشکی یعنی اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه را در این مطلب آورده ایم و به شما پیشنهاد می کنیم تا انتهای آن همراه ما باشید.

تاریخچه ی اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)

اختلال بی‌ نظمی خلقی (DMDD) یکی از اختلالات روانی جدید است و در راستای بررسی و توضیح این اختلال، تحقیقات و مطالعات گسترده‌ای صورت گرفته است. اولین بار در سال 2013 در رده‌بندی DSM-5 (راهنمای تشخیص و آماری اختلالات روانی) به عنوان یک اختلال روانی شناخته شد.

در گذشته، بیشتر کودکانی که دچار این اختلال بودند، تشخیص ADHD (اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی) دریافت می‌کردند، اما با مطالعه بیشتر، شناخت این اختلال به عنوان یک اختلال جدید در میان پزشکان و متخصصان روانشناسی گسترش یافته است. هنوز به علت جدید بودن این اختلال، پژوهش‌های بیشتری برای درک بهتر آن انجام می‌شود.

مفهوم بیماری اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)

اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) یک اختلال روانشناختی است که در آن کودکان و نوجوانان به طور مداوم عصبانی، بدخلق و افسرده هستند. این اختلال اغلب به دلیل مشکلات خانوادگی، اجتماعی یا تحصیلی بوجود می آید و ممکن است به عنوان یک عارضه دیگر نظیر اختلال اضطرابی، اختلال هیجانی یا اختلال اوتیسمی تشخیص داده شود.

علائم DMDD شامل بی‌ نظمی خلقی مزمن و شدید، عصبانیت، عدم توانایی در کنترل خشم، سرخوردگی و افسردگی است. برای تشخیص این اختلال، نیاز به مشاوره و درمان از طریق یک متخصص روانشناسی یا روانپزشک در سایت دکتر با من است.

انواع اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)

انواع اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه

انواع اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه

اختلال بی‌نظمی خلقی اختلال گرانه (DMDD) یک اختلال روانی است که به‌طور کلی به دو نوع تقسیم می‌شود:

  1. نوع اول: در این نوع، علائم مربوط به خشم، تحریک و بی‌قراری وجود دارد و کودک یا نوجوان برای حداقل یک سال به طور مداوم با این علائم مواجه است.
  2. نوع دوم: در این نوع، علائم مربوط به افسردگی، ناامیدی و بدبینی وجود دارد که به‌طور مداوم حداقل یک سال به طول می‌انجامد.

در هر دو نوع، این اختلال با مشکلاتی مانند اختلال در تحصیلات، کارکرد روزانه و روابط اجتماعی ممکن است همراه باشد. برای تشخیص و درمان این اختلال، بهتر است با روانپزشک یا متخصص روانشناسی مراجعه کنید.

چه کسانی بیشتر در معرض بیماری اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه هستند؟

DMDD یا اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه، یک اختلال روانی است که در آن فرد دچار بی‌نظمی در حالت خلقی و عاطفی خود می‌شود و به دلیل شدت بالای این اختلال، ممکن است باعث مشکلات بسیاری در زندگی روزمره فرد شود. این اختلال در بچه‌ها و نوجوانان دیده می‌شود و بیشتر در پسران تشخیص داده می‌شود.

عوامل مختلفی می‌توانند موجب بروز DMDD شوند. به عنوان مثال، می‌توان به مشکلات خانوادگی، بیماری‌های جسمی، فشارهای شخصی و اجتماعی، و همچنین مشکلات تحصیلی اشاره کرد. همچنین، افرادی که دچار اختلالات اضطرابی، افسردگی، و یا ADHD هستند، بیشتر در معرض بروز DMDD قرار دارند.

بنابراین، بچه‌ها و نوجوانانی که با مشکلات خانوادگی، اجتماعی، تحصیلی، و یا بیماری‌های جسمی روبرو هستند، بیشتر در معرض بروز DMDD قرار دارند. همچنین، افرادی که دچار اختلالات عصبی دیگری هستند، ممکن است با این اختلال نیز مواجه شود.

علت بیماری اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه

علت بیماری DMDD

علت بیماری DMDD

علت اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) هنوز به طور کامل مشخص نشده است. با این حال، برخی از محققان اعتقاد دارند که چندین عامل می‌توانند در بروز این اختلال نقش داشته باشند.

یکی از این عوامل می‌تواند وراثت باشد، به عبارت دیگر، اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) ممکن است به دلیل وجود ژن‌هایی که این اختلال را در خانواده‌ها انتقال می‌دهند، به وجود آید.

همچنین، شرایط و محیط اجتماعی نیز می‌توانند بر روی بروز این اختلال تأثیرگذار باشند، به عنوان مثال، تجربه رویدادهای ترسناک، تنش‌های خانوادگی، اختلالات رفتار مخرب، مشکلات در روابط اجتماعی و یا مشکلات تحصیلی می‌توانند به بروز این اختلال کمک کنند.

هرچند که دلایل بروز این اختلال هنوز به طور دقیق مشخص نشده است، اما معمولاً ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی و رفتاری در بروز این اختلال نقش دارند.

  • تغییرات در سطح هورمون‌ها: تحقیقات نشان داده است که تغییرات در سطح هورمون‌های استروژن، تستوسترون و کورتیزول می‌تواند به بروز این اختلال مرتبط باشد.
  • مشکلات خانوادگی: محیط خانوادگی نیز می‌تواند در بروز این اختلال مؤثر باشد. به عنوان مثال، وجود مشکلات خانوادگی، والدین غایب و یا سازگاری نامناسب والدین می‌تواند به بروز این اختلال کمک کند.
  • تجربیات ناخوشایند: تجربیات ناخوشایند مانند بیماری، مرگ عزیزان، جنگ و خشونت می‌تواند باعث بروز این اختلال شود.

علاوه بر این، برخی از محققان فرضیه دارند که اختلال‌های شیمیایی و عصب‌شناختی ممکن است در بروز این اختلال نقش داشته باشند. به عنوان مثال، تحقیقات نشان داده است که تغییرات در سطح نوروترانسمیترها، مواد شیمیایی که پیام‌های عصبی را از یک نورون به نورون دیگر منتقل می‌کنند، ممکن است در بروز این اختلال تأثیرگذار باشند.

در مجموع، برای تشخیص دقیق علت بروز اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)، نیاز به تحقیقات بیشتر و دقیق‌تر در زمینه‌های مختلف داریم. به همین دلیل، در حال حاضر، درمان‌های موثر و جامع برای این اختلال وجود ندارد و درمان این اختلال به همراه روش‌های نظارتی و پشتیبانی از خانواده و بیمار انجام می شود.

بررسی آماری بیماری اختلال بی‌ نظمی خلقی اخلال گرانه

اختلالات روانی کودکان - بر اساس گزارش دانشگاه ملی فلوریدا

اختلالات روانی کودکان – بر اساس گزارش دانشگاه ملی فلوریدا

آمارهای دقیق در مورد شیوع اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) هنوز مشخص نیست، اما بر اساس تحقیقات انجام شده، این اختلال در دوره کودکی و نوجوانی بین ۱ تا ۱۰ درصد از کودکان رخ می‌دهد. همچنین، این اختلال در پسران بیشتر از دختران دیده می‌شود.

به دلیل کمبود اطلاعات در مورد این اختلال، این احتمال وجود دارد که بسیاری از کودکان و نوجوانان مبتلا به این اختلال، تشخیص داده نشوند و یا به عنوان یکی از اختلالات دیگر شناخته شوند. به همین دلیل، تحقیقات بیشتر در زمینه شیوع و علل این اختلال بسیار مورد نیاز است.

تشخیص بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)

تشخیص بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی

تشخیص بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی

تشخیص اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) توسط روان درمانگر یا فوق تخصص روانپزشک انجام می‌شود. این تشخیص با بررسی علائم و نشانه‌های بیمار و مقایسه آن با معیارهای تشخیصی اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه انجام می‌گیرد.

به طور کلی، برای تشخیص این اختلال، باید حداقل ۶ ماه در مدت ۱ سال گذشته، نشانه‌های زیر وجود داشته باشد:

  • اختلال در خلق و خو: شامل خشم و ناخشنودی شدید و مداوم است که با سایر عواطف منفی مانند افسردگی همراه است.
  • عصبانیت شدید: بیمار با شدت بسیار بالایی عصبانیت نشان می‌دهد که با مشکلات روزمره، مثل انجام تکالیف خانگی یا مدرسه، کنترل نمی‌شود.
  • دشواری‌های ارتباطی: بیمار دشواری در برقراری ارتباط با دیگران، مانند دوستان و خانواده، دارد.
  • مشکلات تحصیلی: بیمار مشکلاتی در مدرسه یا درس خواندن دارد.

برای تشخیص این اختلال، معاینات فیزیکی و آزمایش‌های پزشکی نیازی نیست و تشخیص به‌وسیله مصاحبه با بیمار و خانواده و تست‌های روانشناسی صورت می‌گیرد.

همچنین، برای تایید تشخیص اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)، باید مطمئن شد که علائم بیمار باعث مشکلات و محدودیت‌های قابل توجهی در زندگی روزمره او شده است. همچنین، باید توجه داشت که این علائم نمی‌توانند ناشی از سایر بیماری‌های جسمی یا روانی باشند و باید از بیماری‌های دیگری که می‌توانند باعث ایجاد علائم مشابه شوند، مانند اختلال افسردگی، اختلال وسواسی-اجباری و اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی متمایز شوند.

به طور کلی، تشخیص اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD) نیاز به تجزیه و تحلیل دقیق علائم و شرایط بیمار دارد که توسط مشاور یا متخصص روانپزشک با توجه به تاریخچه بیماری، مصاحبه و ارزیابی مشخص می‌شود.

درمان بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه (DMDD)

بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه یا DMDD معمولاً با شرایط اضطراب، افسردگی و اختلالات دیگر همراه است. شیوه های درمانی برای این بیماری شامل مداخلات رفتاری، مشاوره و در صورت لزوم مصرف داروها می شود.

درمان رفتاری معمولاً شامل تغییر رفتار و روش های نظارت بر رفتارهای خشونت آمیز، نافرمانی و بدرفتاری می شود. همچنین، بیمار باید مهارت هایی را که برای کنترل احساسات خود نیاز دارد، یاد بگیرد. مهارت هایی مانند تنفس عمیق، تمرینات مدیتیشن و یادگیری روش های کنترل خشم و احساسات دیگر، می تواند به افراد کمک کند تا در مواجهه با شرایط سخت تر، بهتر با آنها برخورد کنند.

مشاور نیز می تواند به عنوان یک شیوه درمانی مؤثر در اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه مطرح باشد. مشاوره می تواند به بیمار کمک کند تا مسائل و مشکلات خود را بشناسد و یاد بگیرد که چگونه با آنها مقابله کند. در بسیاری از موارد، مشاوره می تواند به افراد کمک کند تا احساساتشان را کنترل کنند و بهتر با مشکلات خود مواجه شوند.

در صورت لزوم، داروها می توانند برای درمان اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه استفاده شوند. انتخاب دارو باید توسط یک پزشک متخصص درمانی صورت گیرد و تنها در صورتی که به شدت لازم باشد باید مصرف شوند.

به طور کلی DMDD باید با توجه به نیازهای هر فرد بیمار تعیین شود و بهتر است با یک تیم درمانی متخصص مشورت شود. این تیم می تواند شامل پزشکان، روانشناسان و متخصصین دیگر باشد که با همکاری و هماهنگی درمانی، بیمار را در بهبود و بهبودی کمک کنند.

همچنین، بیمار و خانواده اش نیز باید درمان را به عنوان یک فرآیند تعاونی درک کنند و به تعهد خود در اجرای توصیه های درمانی پایبند باشند. همچنین، تغذیه سالم و فعالیت بدنی منظم نیز می تواند بهبودی بیمار را تسریع کند و به کنترل شرایط پایه ای که ممکن است علت اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه باشند، کمک کند.

به طور خلاصه، درمان DMDD بهبودی فردی که با این بیماری مبتلاست، نیازمند توجه به نیازهای هر فرد، تلاش تیم درمانی متخصص و همکاری فعال بیمار و خانواده اش است. با توجه به این عوامل، بیمار می تواند بهبود و بهبودی خود را تجربه کند و به زندگی بهتری برسد.

نتیجه گیری

ما در این مقاله به طور کامل در خصوص بیماری اختلال بی‌نظمی خلقی اخلال گرانه صحبت کرده ایم و هر آنچه که شما برای دسترسی اطلاعات به آن نیاز دارید را بیان نموده ایم. سعی ما آشنایی کامل شما با این اختلال و پیدا کردن روانپزشک خوب در سایت دکتر با من است.

شیوه ی اخذ نوبت بدین شکل است که شما وارد سایت می شوید و لیست کامل پزشکان را مشاهده و سپس با توجه به نوع تخصص، رو و ساعات خالی پزشک، از وی نوبت آنلاین خود را ثبت و دریافت می نمایید. با آرزوی بهبودی و سلامتی شما بیمار عزیز دکتر با من

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال افسردگی فصلی چیست ؟ علائم و راه های درمان

این احتمال وجود دارد که در زمان تغییر برخی از فصول سال، احساس غم یا ناامیدی به شما دست دهد که حتی خود علت آن را ندانید. این بیماری افسردگی فصلی، نام دارد که به عنوان اختلال خلقی فصلی نیز شناخته می شود. این بیماری بیشتر در زمانی رخ می دهد که فصل سرد و یا فصل گرم فرا برسد. با درمان به موقع این بیماری توسط دکتر روانپزشک یا اعصاب و روان در سایت دکتر با من، مجددا سلامتی روحی خود را بدست آورید.

مفهوم اختلال افسردگی فصلی یا اختلال خلقی فصلی چیست؟

اختلال عاطفی فصلی (SAD) به نوعی افسردگی ماژور (MDD) همراهِ الگوی فصلی می باشد چرا که این بیماری نوعی اختلال روانی است که به بیماری افسردگی منجر شده است.

در واقع زمانی تغییر فصل رخ می دهد شخص ناخوداگاه دچار این بیماری می شود و خلق و خوی او تغییر کرده و ممکن است حتی خانه نشین شود. اما جای نگرانی ندارد و شما می توانید به راحتی این بیماری را کنترل کنید.

علت افسردگی فصلی چیست؟

علت اختلال افسردگی فصلی

علت اختلال افسردگی فصلی

علت مشخص اختلال عاطفی فصلی یا اختلال افسردگی ماژور با الگوی فصلی، توسط پزشکان به صورت قطعی معین نشده است. اما با این وجود افرادی که در مناطق یا کشورهایی که با تابش کمِ نور خورشید، زندگی می کنند، بیشتر به این اختلال دچار می شوند.

یعنی در این کشورها ساعات روشنایی روز بسیار کمتر از شب است. این موضوع در کشورهایی همچون: کانادا و آلاسکا که زمستان طولانی تری دارند، بسیار بیشتر است و افراد زیادتری به بیماری اختلال خلقی فصلی دچار می شوند.

در واقع علت اصلی این بیماری را این موضوع می دانند که، تغییر در ساعت بیولوژیکی بدن متاثر از تابش نور خورشید است که تنظیم هورمون ها را برهم می زند.

مواد شیمیایی موجود در مغز که ترشح آن‌ها وابسته به نور است در افراد مبتلا به اختلال عاطفی فصلی بیشتر تحت تاثیر بیماری قرار گرفته و ترشح آن‌ها با اختلال مواجه می شود.

علاوه بر این افرادی که زمینه‌ی ارثی در رابطه با اختلالات روانی دارند معمولا بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند.

علائم اختلال افسردگی فصلی

علائم اختلال افسردگی فصلی

علائم اختلال افسردگی فصلی

اختلال افسردگی فصلی اصولا در ماه های مهر و آبان شدت پیدا می کند و تا اواخر فروردین نیز ادامه پیدا می کند. اما هر کدام دارای علائم مختلفی است که در زیر به صورت کامل برای شما بیان کرده ایم.

  1. بررسی علامت های افسردگی فصلی در زمستان
  2. بررسی علامت های افسردگی فصلی در تابستان

علائم افسردگی فصلی در زمستان بر روی رفتار فرد

  1. احساس زیاد در طول شبانه روز به صورت دائمی
  2. عدم تمرکز
  3. حس ناامیدی بسیار زیاد
  4. بی حسی و بی حالی
  5. عدم تمایل به انجام دادن فعالیت های جمعی
  6. کاهش پیدا کردن فعالیت های جنسی
  7. تحولات احساسی دستخوش تغییرات بسیار زیادی قرار می گیرد.
  8. عدم تعادل در وزن فرد
  9. غم زیاد

علائم افسردگی فصلی در تابستان بر روی رفتار فرد

  1. عدم تعادل در زمان خوابیدن
  2. بی میلی به غذا
  3. کاهش وزن
  4. بی قراری در فرد
  5. عدم میل زیاد به غذا
  6. حس خودکشی

درمان افسردگی چیست؟

درمان افسردگی فصلی

درمان افسردگی فصلی

  1. نور درمانی

یکی از مواردی که در درمان افسردگی فصلی بسیار کاربرد دارد نور درمانی است که توسط دکتر روانپزشک در سایت دکتر با من توصیه می شود و شخص بایستی که به صورت کوتاه مدت با توجه به نوع بیماری مقابل یک نور مناسب که به جعبه های نور درمانی مشهور است بنشینند تا خورشید درمانی به بهترین شکل ممکن برای آنها انجام شود. به همین جهت است که شما می توانید در این جا به نور درمانی بپردازید و خود را درمان کنید.

  1. داروهای ضد افسردگی

زمانی که شما به این بیماری دچار می شوید، ممکن است که دکتر روانپزشک تشخیص دهد که نیاز به دارو درمانی دارید و ممکن است که به نور درمانی نیز پاسخ خوبی ندهید، در نتیجه متخصص روانپزشک در سایت دکتر با من، برای شما داروهای تخصصی را تجویز می کند که پیشنهاد ما این است که هرچه سریع تر از طریق این سایت نوبت خود را اخذ کرده و به دکتر روان درمانگر مراجعه کنید.

3.آروماتراپی (رایحه درمانی)

بسیاری از پزشکان اعصاب و روان معتقد هستند که رایحه درمانی می توانید به درمان افسردگی و اختلال افسردگی کمک شایانی میکند و در نتیجه موجب آرامش و بهبودی شما خواهد شد.

شما می توانید اسانس مورد نظر خود به خصوص اسانس صنوبر را در حمام استفاده کنید.

  1. فعالیت های ورزشی

فعالیت های ورزشی به خوبی می تواند بیمار را درمان کند و در نتیجه می توان گفت که هر گونه فعالیت ورزشی می تواند به روند بهبود بیمار بسیار کمک کند. پس لطفا در زمان بیماری سعی کنید که فعالیت های ورزشی را در برنامه ی روزانه خود قرار دهید تا از بیماری افسردگی فصلی یا اختلال خلقی فصلی نجات یابید.

  1. یک برنامه ی مشخص برای خود تنظیم کنید.

زمانی که شما دارای یک برنامه ریزی مشخص در طول زندگی خود باشید دیگر کمتر دچار بیماری افسردگی فصلی می شوید. به طور مثال ساعت های منظمی را برای ورزش کردن، غذا خوردن، یادگیری و انجام فعالیت های حرفه ای خود داشته باشیم.

  1. سفر و گردش داشته باشید.

بهتر است برای جلوگیری از افسردگی فصلی و یا اختلال خلقی فصلی حتما به گردش های کوتاه و یا سفرهای آرام بخش بروید. این موضوع راه حل خوبی است تا شما روحیه ی مثبت اندیشی و تازه ای داشته باشید.

  1. از ویتامین دی حتما استفاده کنید.

مطالعات و گفته ی پزشکان این موضوع را نشان می دهد که هر چه استفاده از ویتامین دی بیشتر باشد امکان درمان شما سریع تر و بهتر خواهد بود. به همین جهت بهتر است که تحت نظر پزشک و با انجام آزمایش های مختلف، نسبت به استفاده از این مکمل اقدام کنید.

  1. مشاوره درمانی را آغاز کنید.

این موضوع را در نظر داشته باشید که مشاوره درمانی برای بیماری هایی مثل افسردگی فصلی و یا اختلال خلقی فصلی می تواند مفید باشد. در واقع مشورت با مشاور و روانشناس خود آغاز شروع درمان شماست به همین جهت هرچه سریع تر درمان خود را آغاز کنید زودتر نتیجه ی دلخواه خود را به دست می آورید.

چگونه از دکتر روانپزشک و یا مشاور نوبت اخذ کنیم؟

با توجه به اینکه امروزه، مشغله افراد، بسیار زیاد شده است لذا افراد ترجیح می دهند که نوبت پزشک خود را به صورت آنلاین دریافت کنند و یا اینکه به صورت آنلاین نیز ویزیت شوند.

به همین جهت شما می توانید برای انجام این کار به سایت دکتر با من مراجعه کنید و از این طریق، نوبت اینترنتی خود را از متخصص روانپزشک و یا مشاور، جهت درمان بیماری افسردگی فصلی و یا اختلال خلقی اخذ کنید.

سایت دکتر با من به عنوان یک پلتفرم پزشکی در خصوص نوبت دهی و ویزیت آنلاین، در سراسر کشور فعالیت می کند و اشخاص می توانند از این طریق نوبت بگیرند.

کلام آخر

با توجه به اینکه در زمان تغییرات فصلی فرد ممکن است دچار بیماری افسردگی فصلی و یا تغییرات خلقی شود و این تغییرات آب و هوا نیز بر روی حالت های روحی او تاثیر منفی نیز بگذارد.

لذا با توجه به علائم بالا شما می توانید در صورت مشاهده هر چه زودتر به روانپزشک مراجعه و درمان شوید.

در واقع ما در این مقاله علائم این بیماری و نشانه های درمان آن را برای شما ذکر کرده ایم تا بتوانید به خوبی درمان شوید.

با آرزوی سلامتی و بهبودی شما

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال اضطراب

اختلال اضطراب از علت، درمان تا نحوه ی جلوگیری از آن : حتما برای همه ی شما پیش آمده که است که دچار اضطراب های گوناگون در محیط های مختلف شوید اما این موضوع بدان معنی نیست که حتما دچار بیماری های خاص شده اید اما اختلال اضطرابی ممکن است مدت زمانی بیش از چندین روز و یا چندین ماه همراه شما باشد به همین جهت بهتر است در صورت وقوع این اختلال حتما به روانپزشک و یا متخصص اعصاب و روان در سایت دکتر با من مراجعه نمایید.

اختلال اضطراب

در واقع این بیماری را گاها نمی شود پیش بینی نمود و ممکن است در طی حوادث خانوادگی،طلاق، شکت روحی، کنکور و دیگر اتفاقات زندگی رخ دهد.

در ادامه با ما همراه باشید تا شما را از جزئیات این بیماری آگاه سازیم. در ضمن بهتر است قبل از آن مقاله ی جامع انواع بیماری های اعصاب و روان در سایت را مطالعه نمایید.

تاریخچه و مفهوم اختلال اضطراب

اختلال اضطراب فراگیر بیماری است که فرد شدیدا تجربه ی سختی از فشار و اضطراب را تحمل می کند و طی چندین ساعت و یا حتی دقیقه دچار استرس بالا می شود و طی این حمله امکان کنترل این شرایط برای وی سخت خواهد شد.

این بیماری شایع ترین نوع از بیماری های حوزه روانی و روانپزشکی است که شخص در هر سنی می تواند آن را تجربه کند اما در اصل در سنین بین 30 تا 40 سال تجربه می شود اما همچنان این امکان وجود دارد که شما این بیماری را از سنین کودکی به دلیل فشارها و اضطراب های آن زمان تا به حال با خود به دنیای جدیدتر آورده باشید.

در زمان های گذشته زمانی که شخصی دچار این بیماری می شد آن را با خرافات درگیر و یا اعتقاد به درمان های سخت و عجیب داشتند تا اینکه دانشمند اتریشی، زیگموند فروید این اختلال را معرفی و شیوه های درمان آن را بیان و آغاز نمود.

نشانه های اختلال اضطراب

  • فرد احساس شدید بی قراری و تنش آنی دارد.
  • حس کردن اشتباه رخ دادن خطرهای زیاد آنی
  • حس ترس و وحشت زیاد در فرد
  • سریع و تند نفس کشیدن
  • عرق کردن بیش از خد و غیر نرمال
  • تب و لرز بی مورد
  • فرد عموما دچار حس خستگی و بی حالی است
  • شخص نمی تواند بر روی مسئله ی مدنظر خود تمرکز کافی را داشته باشد.
  • در خواب افراد احتمال وقوع اختلال نیز وجود دارد.
  • عدم تحمل محیط هایی که به اشخاص حس اضطراب می دهند.

موارد بالا نمونه هایی از نشانه های بیماری است که ممکن است تنها یکی از آنها برای فرد به صورت شدید رخ دهد و با توجه به اینکه اختلال اضطراب انواع مختلف دارد شخص ممکن است حالت های دیگری را نیز تجربه کند. پس در نتیجه بهتر است که به روانپزشک و یا دکتر اعصاب و روان در سایت دکتر بامن مراجعه کند.

مهم ترین علل اختلال اضطراب

  1. علت ژنتیکی و سابقه ی خانوادگی
    اگر شما در خانواده خود شخصی را دارید که به این بیماری دچار شده است این احتمال وجود دارد که به صورت ژنتیکی و یا ارثی منتقل شود و یا اینکه به علت اضطراب زیاد خانواده، کودک و یا فرد، تحت تاثیر این بیماری قرار بگیرد و او نیز دچار تشنج و اضطراب شود.
  2. تاثیر مستقیم بر مغز انسان
    گاهی مغز انسان به دلیل های مختلف دچار استرس و استرس می شود و به دلیل فشارهای زیاد وارده بر آن، ساختار شیمیایی مغز دچار آسیب و صدمه می شود که در نتیجه بایستی حتما به متخصص مراجعه شود.
  1. عوامل مختلف محیطی
    عوامل مختلف محیطی مانند دعوا، سر و صدای زیاد در خانه و محیط کار، تنش های عاطفی و رابطه های آزار دهنده، آزار رساندن به کودکان از طریق خانواده همگی تاثیر مستقیم بر این بیماری دارد.
  1. استفاده از مواد مخدر، الکل و افزودنی های غیرمجاز
    مصرف الکل و مواد مخدر از مهم ترین دلایلی است که می تواند موجب استرس و اختلال اضطراب در فرد شود، حتی استفاده بیش از حد سیگار خود عامل اصلی در ایجاد این بیماری است. علاوه بر این خوردن چاشنی های لاغری بیش از حد و نوشابه های انرژِی زا خود علت اصلی این بیماری است.
  1. وجود بیماری های داخلی در فرد
    چنانچه دارای بیماریی هایی همچون؛ کم خونی، بیماری های تیروئید، اختلالات هورمونی، تومورها، بیماری های قلبی، ریوی و فشار خون هستید. ممکن است که دچار عارضه ی اضطراب و استرس شدید نیز بشوید.

انواع اختلال اضطرابی

  1. اختلال اضطراب جدایی

این اختلال زمانی پیش می آید که شخص مدام حس می کند که از اعضای خود خانواده خود می خواهد جدا شد و یا اینکه همچنان مضطرب است که هر لحظه آنها را از دست بدهد.

این موضوع در کودکان و یا اشخاصی که ترس از تنهایی دارند زیاد رخ می دهد و یا اینکه در زمان گذشته شریک زندگی خود را از دست داده و حال نگران این هستند که مجدد این اتفاق برای آن ها بیفتد در صورت بروز چنین نشانه هایی حتما به روانپزشک مراجعه نمایید.

  1. فوبیای خاص

این بیماری ترس های مرضی نیز خوانده می شود. حتما تا به حال دیده اید که شخص با مشاهده ی خون دچار استرس بیش از حد می شود و این ترس همچنان با وی ادامه دارد و زود گذر نمی باشد.

به این نوع بیماری، فوبیای خاص می گویند که فرد نسبت به موارد زیر به شدت حس وحشتناکی داشته و تمایل دارد هرچه سریع تر آن مکان و شرایط را ترک کند. مانند:

  • ترس از ارتفاع و محیط های خاص
  • ترس از سوسک و حشرات دیگر
  • ترس از انجام فعالیت های عادی روزمره مانند رانندگی
  • ترس بیش از حد قبل از رخ دادن حوادث طبیعی مانند زلزله
  1. اختلال اضطراب اجتماعی

این نوع از اختلال بر می گردد به رفتار فرد در اجتماع که مبنا به دلایل مختلف وی ترس از قرار گرفتن در محیط های اجتماعی و یا مکان های بزرگ را دارد. این اختلال خود به دو دسته تقسیم می شود:

  • خاص: به طور مثال شخص لزوما از قرار گرفتن در سمینارهای خود استرس دارد و در محیط های دیگر دچار اضطراب نمی شود.
  • فراگیر: در این جا استرس و تنش به حدی در فرد زیاد است که دیگر قرار گرفتن در تمامی محیط های شلوغ و پرجمعیت به شدت سخت است.
  • در واقع در اینجا اضطراب اجتماعی برای فرد به شدت زیاد شده و به تنهایی توان مقابله با آن را ندارد و حتما بایستی به روانشناس و یا روانپزشک مراجعه کند.

4. آگورافوبیا

این بیماری به بازار هراسی نیز معروف است و فرد از قرار گرفتن در محیط های بسته و مکان های شلوغ مانند مراکز خرید هراس دارند و هر لحظه تصور می کنند که ممکن است اتفاق برای آنها رخ دهد. در صورتی که مدت زمان این هراس زیاد شود، شخص بایستی تحت درمان های مشاوره ایی و دارویی قرار بگیرد.

  1. لالی انتخابی

در این بیماری فرد در زمان هایی که دچار استرس می شود، دیگر نمی تواند به درستی صحبت کند و دچار لالی در حرف زدن می شود. این حالت بیشتر در کودکان رخ می دهد و یا ممکن است که حتی آنها در زمان دعوای پدر و مادر خود، لکنت زبان بگیرند.

  1. اختلال اضطراب منتشر یا فراگیر

در این حالت شخص به صورت مداوم و بدون علت خاصی مدام درگیر تنش و استرس است و نمی تواند حتی دلیل خاصی برای این موضوع داشته باشد.

در این جا فرد چه در محیط خانه و یا در مکان های عمومی هراس از رخ دادن اتفاقات ناگوار دارد و این حالت را با خود به هر مکانی می برد و مختص به اتفاق خاصی نمی باشد.

تشخیص بیماری اضطراب فراگیر

زمانی که دچار علائم بالا می شوید لطفا تشخیص بیماری را صرفا بر عهده ی پزشک خود بگذارید و به متخصص مراجعه نمایید.وی با معاینه بالینی شما و صحبت در خصوص اتفاقات پیش آمده از شما میخواهد که تمام رخداد های دوران مختلف را برای وی توضیح دهید.

در این جا روانکاو نیز به شما کمک بسیاری در تشخیص بیماری و کاوش در گذشته ی شما خواهد کرد و از این طریق نوع بیماری را به درستی تشخیص خواهد داد.

درمان بیماری اضطراب فراگیر

این بیماری صرفا بایستی از طریق پزشک صورت بگیرد و از درمان خود در منزل با استفاده از کارهای خودسرانه جدا خودداری نمایید.

  1. درمان دارویی
  • داروهای ضد افسردگی
  • بوپروپیون
  • سیتالوپرام
  • فلوکستین
  • ونلافاکسین
  • دولوکستین
  • بوپروپیون
  • بنزودیازپین ها مانند: آلپرازولام و کلونازپام
  • داروهای خانواده بتابلوکر
  • داروهای ضدّ تشنج
  • داروهای ضدّ سایکوز
  • بوسپیرون

موارد بالا بدین معنی نیست که شما داروها را خود تهیه و استفاده کنید بلکه بایستی حتما روانپزشک برای شما تجویز نمایید.

  1. مشاوره با روانکاو

در کنار استفاده از داروهای تجویز شده توسط پزشک، بهتر است حتما برای بالا بردن روند درمان بیماری خود به روانکاو و یا مشاور مراجعه نمایید. تا از نظر روحی به خوبی بهبود یابید.

به طور کلی سعی نمایید در این مدت خود را از تنش های زیاد دور کنید و یا اینکه از خوردن فست فود و افزودنی های غیرمجاز پرهیز نمایید.

سعی کنید در زندگی روزمره ی خود یادداشت و افکارتان را بر روی کاغذ بیاورید و با دوستانی صحبت کنید که شما را درک میکنند و از افرادی که موجب استرس و اضطراب در شما می شوند به شدت دوری نمایید.

نتیجه گیری

ما در مقاله ی بالا هرآنچه که نیاز بود تا شما در خصوص بیماری اختلال اضطراب بدانید آورده ایم. اما این موضوع را مجدد تکرار می کنیم که شما بهتر است بیماری خود و درمان آن را نزد متخصص روانپزشکی در سایت دکتر با من از طریق دریافت نوبت آنلاین، درمان نمایید.

برای این کار بهتر است به سایت دکتر با من مراجعه نمایید و در آنجا با جستجوی پزشک مدنظر خود و لیست کامل متخصصین روانپزشکی، یک شخص را انتخاب و به صورت آنلاین نوبت خود را اخذ نماید.

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال اضطراب جدایی چیست و چگونه درمان

ما در سایت دکتر با من در خصوص بیماری های مختلف روانپزشکی صحبت کرده ایم تا شما اطلاعات لازم در خصوص هر کدام به ویژه، اختلال اضطراب جدایی، آگاهی لازم را بدست آورید، پس در نتیجه بهتر است شما تا انتهای مقاله همراه ما باشید.

تاریخچه اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی یا اختلال اضطراب فراگیر وابستگی، یکی از اختلالات روانی است که با ترس یا نگرانی شدید و بیش از حد از جدایی از شخص یا محیط مشخصی همراه است. این اختلال، بیشتر در کودکان و نوجوانان شایع است، اما ممکن است در بزرگسالان نیز رخ دهد.

تاریخچه اختلال اضطراب جدایی به سال‌های پایانی قرن نوزدهم بازمی‌گردد. در آن زمان، فردریش له‌روناردت، پزشک و روانپزشک آلمانی، این اختلال را برای نخستین بار به صورت اختلالی مستقل از اختلالات دیگر معرفی کرد. پس از آن، در سال ۱۹۸۰، این اختلال به عنوان یکی از اختلالات اضطرابی در DSM-III قرار گرفت.

در سال‌های بعدی، تعریف و شناخت این اختلال توسط پژوهشگران و متخصصان بهبود یافته و به دلیل شیوع بالا و تأثیر آن بر کیفیت زندگی فردی و اجتماعی، مورد توجه قرار گرفته است. در حال حاضر، در DSM-5، این اختلال با نام “اختلال اضطراب جدایی” شناخته شده است.

مفهوم اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال وابستگی

اختلال وابستگی

اختلال اضطراب جدایی یا “اختلال وابستگی از نوع جدایی” یکی از اختلالات روانشناختی است که با ترس شدید از جدایی یا جدا شدن از شخص یا اشیایی که به آن‌ها وابسته‌اند همراه است. افراد مبتلا به این اختلال ممکن است به شدت ناراحت شوند و نتوانند به صورت مستقل در زندگی کنند. علائم دیگر این اختلال شامل ترس از بیماری و ابتلا به بیماری، ترس از دست دادن شغل، ترس از جدا شدن از خانواده و دوستان نزدیک و ترس از جدا شدن از اشیاء یا حیوانات خانگی است. درمان این اختلال معمولا شامل مشاوره و در صورت نیاز مصرف داروهای ضد اضطراب است.

انواع اختلال اضطراب جدایی چیست؟

انواع اختلال اضطراب جدایی

انواع اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی، یکی از اختلالات روانی است که با ترس و اضطراب شدید در مواجهه با جدایی یا از دست دادن افراد مهم در زندگی همراه است. این اختلال به دو صورت زیر شناخته می‌شود:

۱- اختلال اضطراب جدایی ناشی از وابستگی شدید به شخص خاصی مانند همسر یا فرزند یا حیوان خانگی و یا مکان خاصی مانند خانه است.

۲- اختلال اضطراب جدایی ناشی از تجربه جدایی یا از دست دادن شخصی مهم در زندگی مانند همسر، فرزند، پدر و مادر، دوست صمیمی یا حیوان خانگی است.

در هر دو حالت، شخص درگیر با ترس و اضطراب شدیدی است و به دنبال جلوگیری از جدایی یا بازگشت به شخص یا مکان مورد نظر خود می‌باشد.

3- اختلال اضطراب جدایی محدود؛ این نوع از اختلال، هنگامی رخ می‌دهد که فرد ترس و اضطراب شدیدی از جدایی از شخص خاصی یا از محیط خاصی که در آن هست، تجربه می‌کند. مثال‌هایی از این نوع از اختلال شامل اختلال اضطراب جدایی محدود از نظر شخصیتی و اختلال اضطراب جدایی محدود از نظر شرایط خاص هستند.

4- اختلال اضطراب جدایی گسترده؛ در این نوع از اختلال، فرد ترس و اضطراب شدیدی از جدایی از افراد مهم در زندگی‌اش، محیط زندگی‌اش و فضاهای عمومی تجربه می‌کند. این اختلال می‌تواند به شدت تاثیر منفی بر زندگی فرد داشته باشد و باعث ایجاد محدودیت‌های شدیدی در زندگی او شود.

5-اختلال اضطراب جدایی پس از زایمان؛ این نوع از اختلال در زنان پس از زایمان رخ می‌دهد و با ترس و اضطراب شدیدی از جدایی از کودک تازه‌متولد شان همراه است. این اختلال می‌تواند تاثیر شدیدی بر زندگی و رفاهی کودک و مادر داشته باشد و باید خیلی زود توسط روانشناس خوب درمان شود.

تشخیص اختلال اضطراب جدایی بر اساس نشانه‌ها، علائم و تجربیات فرد است که بایستی برای این کار حتما به روانپزشک یا متخصص اعصاب و روان به سایت دکتر با من مراجعه نمود.

علائم بیماری اختلال اضطراب جدایی

علائم بیماری اضطراب فراگیر

علائم بیماری اضطراب فراگیر

  1. نگرانی شدید در مورد جدایی از افراد مهم و محبوب
  2. ترس از اینکه به طور دائمی از افراد مورد علاقه خود جدا شده‌اید
  3. احساس ترس، ناراحتی و ناامنی در برابر جدایی از افراد مهم
  4. مشکل در تعامل با دیگران به دلیل ترس از جدایی
  5. بیش از حد به دیگران وابستگی داشتن
  6. مشکل در شروع و یا حفظ روابط جدید
  7. بروز علائم جسمی مانند سردرد، درد شکم، تنگی نفس و عرق سرد
  8. اختلال در خواب و بیداری مانند بیدار شدن زودهنگام و یا دشواری در خوابیدن
  9. عدم تمرکز و کاهش حافظه به دنبال تجربه جدایی
  10. حساس ناامیدی، ناراحتی و ترس از آینده

شما بایستی تحت نظر روانپزشک این علائم را متوجه شوید و او بایستی که متوجه شود آیا شما بیمار هستید یا خیر. پس بهترین شخص برای شما روانپزشکان هستند.

علت اختلال اضطراب جدایی چیست؟

علت اختلال وابستگی

علت اختلال وابستگی

اختلال اضطراب جدایی به دلیل تجربه‌ی فرد از جدایی یا ترک شدن از شخص مهم برایشان به وجود می‌آید. این تجربه می‌تواند به صورت فردی یا به صورت کلی در جامعه رخ دهد. عوامل مختلفی می‌توانند از جمله نوع رابطه، دلایل جدایی، سن و تجربه‌های گذشته‌ی فرد، نحوه‌ی مقابله با این واقعیت و … به ایجاد اختلال اضطراب جدایی منجر شوند.

در برخی موارد، این اضطراب به صورت مزمن و نامطلوب برای فرد تجربه می‌شود و بر فرآیندهای روزمره‌ی زندگی شخص تاثیر می‌گذارد. درمان‌های مختلفی برای این اختلال ارائه شده است که شامل مشاوره، درمان دارویی و درمان ترکیبی از دو روش می‌باشند.

۱- تجربه واقعی جدایی از عزیزان و محیط زیستی معنادار در زندگی فرد، مثل جدایی پدر و مادر از هم یا از فرزندان خود، جدایی از همسر یا رفتارهایی که ممکن است باعث جدایی اجتماعی شود.

۲- تجربه نارضایتی از روابط فردی مانند روابط غیرسالم با افراد نزدیک، یا مشکلات در روابط عاطفی، مثل شکست عشقی یا طلاق.

۳- تجربه رویدادهای ترسناک و وحشتناک مانند حمله تروریستی، زلزله، سیل و… که ممکن است منجر به از دست دادن عزیزان و جدایی از آنها شود.

۴- عوامل ژنتیکی و مسائل مرتبط با سلامت روانی، مانند اختلالات شخصیتی و اضطراب اجتماعی.

۵- عوامل اجتماعی و فرهنگی، مانند مهاجرت و جدایی از فرهنگ و محیط زیستی معنادار.

نحوه ی تشخیص بیماری اختلال اضطراب جدایی چیست؟

  1. مصاحبه با بیمار: روانپزشک با بیمار مصاحبه می‌کند و سعی می‌کند تا اطلاعات بیشتری در مورد نوع اضطرابی که تجربه می‌کند و میزان تأثیر آن بر زندگی روزمره‌اش بدست آورد.
  2. ارزیابی روان‌شناختی: ارزیابی روان‌شناختی شامل استفاده از پرسشنامه‌های مختلفی است که به بیمار کمک می‌کنند تا احساسات خود را بیان کند و درک بهتری از وضعیتش بدست آورد.
  3. ارزیابی فیزیکی: پزشک برای بررسی احتمال وجود علائم فیزیکی بیماری اضطراب جدایی، مانند درد شکم، سردرد و بی‌خوابی، اقدام به انجام آزمایش‌های فیزیکی می‌کند.

با ترکیب این روش‌ها و بررسی نتایج حاصله، روانپزشک می‌تواند تشخیص دقیق‌تری درباره بیماری اضطراب جدایی بیان کند و درمان مناسبی برای بیماری ارائه دهد.

در واقع بیماری اضطراب جدایی عبارت است از یک شرایط استرسی که به دلیل جدایی یا ترک شدن از یک شخص یا محیطی که به آن بسیار علاقه‌مند بوده‌اید، ایجاد می‌شود. این بیماری ممکن است باعث مشکلاتی مانند افسردگی، ناراحتی، اختلال در خواب و بی‌اشتهایی شود.

تشخیص این بیماری معمولاً توسط یک پزشک روان‌شناس یا روان‌پزشک انجام می‌شود. برای تشخیص بیماری اختلال وابستگی، پزشک ممکن است از شما بخشی از تجربه‌های شخصی شما را پرسش کند و با شما مصاحبه کند تا بفهمد آیا شما علائق و علاقه‌مندی‌هایی دارید که به دلیل جدایی از آنها این شرایط را تجربه کرده‌اید. روانپزشک همچنین ممکن است از شما بخشی از تاریخچه پزشکی خودتان را بپرسد و برخی آزمایش‌های فیزیکی و روانی را انجام دهد تا سطح اضطراب و استرس شما را اندازه‌گیری کند.

درمان اضطراب جدایی چگونه است؟

برای درمان این نوع اضطراب، روش‌های مختلفی وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. در ادامه به برخی از این روش‌ها اشاره می‌کنیم:

  1. روان‌درمانی: روش‌های روان‌درمانی، از جمله روان‌درمانی شناختی-رفتاری و روان‌درمانی گروهی، می‌توانند در درمان این اختلال موثر باشند.
  2. داروهای ضد اضطراب: در برخی موارد، پزشکان ممکن است داروهای ضد اضطراب را به بیمارانی که با این اختلال مواجه هستند تجویز کنند.
  3. مشاوره: مشاوره با یک مشاور روان‌شناس می‌تواند در بهبود وضعیت اختلال وابستگی کمک کند.
  4. تکنیک‌های آرامش‌بخش: تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند مدیتیشن، تمرین یوگا، تکنیک تنفس عمیق و ماساژ می‌توانند به کاهش اختلال وابستگی کمک کنند.
  5. فعالیت‌های روانی-اجتماعی: شرکت در فعالیت‌های اجتماعی مانند دیدار با دوستان و خانواده، شرکت در گروه‌های مشارکتی و فعالیت‌های مفید، می‌تواند به کاهش این اختلال کمک کند.
  6. تغییر سبک زندگی: تغییر سبک زندگی می‌تواند به شما در درمان اضطراب جدایی کمک کند. به عنوان مثال، ممکن است تغییراتی در روال خواب و بیداری، تغذیه، ورزش و مشغله‌های روزمره شما ایجاد شود.

به طور کلی بهتر است برای درمان وضعیت خود، به دکتر روانپزشک یا متخصص اعصاب و روان مراجعه نمایید و از آنها بخواهید تا به شما کمک نمایند.

نتیجه گیری

ما در این مقاله در خصوص بیماری اختلال اضطراب جدایی صحبت کرده ایم تا شما بتوانید با آگاهی کامل با بیماری خود مواجه شوید و بتوانید به خوبی درمان و نزد بهترین متخصص روانشناس مراجعه نمایید. برای آگاهی بیشتر می توانید به مقالات جامع قبلی ما در خصوص بیماری های اعصاب و روان مراجعه کنید.

در واقع هدف این است که شما از بهترین متخصص در سایت دکتر با من نوبت اینترنتی اخذ نمایید. که به این شیوه صورت می گیرد: ابتدا بهتر است به سایت دکتر با من مراجعه نمایید و سپس از آنجا لیست کامل متخصصین روانپزشکی را مشاهده نمایید و از دکتر مدنظر خود نوبت آنلاین دریافت نمایید.

با آرزوی بهبودی شما بیماران گرامی دکتر با من

منابع

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال استرس پس از سانحه و راه های درمان

اختلال استرس پس از سانحه یا همان اختلال تنش زا بعد از حادثه، زمانی رخ میدهد که شخص در مواجه با یک رویداد تلخ مثل: اعتراض، آشوب، بلایای طبیعی، مرگ عزیزان و دیگر حوادثی که با استرس همراه است به آن دچار شود. به همین جهت شخص بعد از دیدن این حادثه، تا مدت ها اضطراب، کابوس و پریشانی شدید را تجربه خواهد کرد. ما در سایت دکتر با من لیست کامل روانپزشکان و مشاوران را قرار داده ایم تا شما بتوانید به راحتی آنها را مشاهده کنید و از دکتر مورد نظرتان نوبت بگیرید.

مفهوم اختلال استرس بعد از سانحه

اختلال استرس بعد از سانحه به تجربه ای گفته می شود که شخص در مواجه شدن با یک حادثه تلخ آسیب روحی و جسمی می بیند.

ممکن است تصور شود بعد از پایان یافتن حادثه، این اختلال نیز تمام می شود اما اینگونه نیست و شخص تا مدت ها ممکن است از نظر روحی به یاد آن اتفاق باشد و دچار استرس و ترس شود.

به نوعی به صورت ناخودآگاه آن اتفاق و تروما را مرور کند. به همین جهت بعد از تجربه ی حوادث تلخ غیر ارادی مانند مرگ یک عزیز، حتما با دکتر روانشناس و روانپزشک صحبت شود و او را در جریان اتفاقات اخیر قرار داد تا روند بهبودی در شخص زودتر حاصل شود.

علت به وجود آمدن بیماری اختلال استرس پس از سانحه

علت به وجود آمدن بیماری اختلال استرس پس از سانحه

علت به وجود آمدن بیماری اختلال استرس پس از سانحه

این بیماری در نتیجه ی به دوش کشیدن بار حوادث درد و تلخی است که هیچگاه شخص تمایل به حس کردن آنها نداشته است اما با این وجود این بیماری با دخالت عوامل دیگر در بدن نیز به وجود می آید که برای روشن شدن مطلب موارد زیر را برای شما بیان کرده ایم.

علت بروز PTSD :

  • تجربه موقعیت‌های پر از آشوب و تنش زا
  • از دست دادن تعادل هورمونی
  • توهین های شدید و الفاظ بسیار تند و رکیک
  • ویژگی های به ارث رسیده
  • داشتن بیماری افسردگی و یا وجود بیماری پس زمینه ی ای در خانواده

از آنجا که این اختلال ممکن است به بیماری های حاد تر و یا حتی خودکشی نیز منجر شود، لذا بهتر است که حتما در اولین فرصت به روانپزشک در سایت دکتر با من مراجعه شود.

بیماری اختلال استرس پس از سانحه چه علائمی دارد؟

علائم اختلال استرس پس از سانحه-

علائم اختلال استرس پس از سانحه-

بعد از اینکه با مفهوم بیماری اختلال پس از سانحه آشنا شدیم بهتر است که بدانیم، این بیماری چه علائمی دارد چرا که ممکن است شما به این علائم مبتلا باشید و هیچ آگاهی نیز از آن نداشته و بیماری اختلال پس از سانحه را جدی نگیرید.

البته این نشانه ها به دو قسمت فیزیکی و روانی تقسیم می شود که در ادامه به شرح بیشتر آن خواهیم پرداخت.

علائم روانی اختلال PTSD چیست؟

این علائم شامل: خاطرات آزار دهنده، تغییرات منفی در تفکر، اجتناب و تغییر در واکنش‌های مختلف فیزیکی و عاطفی است که در ادامه هر کدام را برای شما توضیح داده ایم.

خاطرات آزار دهنده

این علائم شامل موارد زیر است:

  • فکرهایی که ذهن شما را ممکن است پریشان نماید.
  • دیدن خواب های آشفته
  • واکنش هایی که فرد به خودش آسیب های فیزیکی می زند.
  • یادآوری خاطرات مرتبط با حادثه (فلش بک)

تغییرات منفی در ذهن انسان

بیماری اختلال استرس پس از سانحه مستقیما بر روی فکر انسان تاثیر مستقیم میگذارد، به همین جهت می توان گفت که بهتر است بعد از دیدن این علائم حتما با دکتر روانشناس و روانپزشک در سایت دکتر با من مشورت نمایید.

  • به صورت مداوم شخص احساس گناه می کند.
  • به صورت مداوم آن خاطره را مرور کردن
  • مشکل در فکر و تمرکز شخص
  • استرس و احساس ناامیدی
  • عدم تمایل به ادامه ی زندگی
  • حس بیگانه بودن نسبت به محیط اطراف زندگی
  • از نظر عاطفی تمایل نداشتن به موضوع های مورد هدف

موارد بالا مهمترین علائمی است که شخص در این دسته از تغییرات زندگی آن را به خوبی حس می کند.

اجتناب

یکی دیگر از علائمی که شخص آن را تجربه می کند اجتناب از گفتن بیماری خود به دوست و یا روان درمانگر است که به دلایل مختلف مثل: کم رویی، ترس و نا امیدی، شخص تمایلی ندارد که از حالات خود صحبت کند و یا اینکه گاهی او حتی این بیماری و تجربه خود را منکر می شود در نتیجه می توان این موضوع را یکی از علائم بیماری اختلال استرس پس از سانحه دانست.

عوض شدن واکنش‌های مختلف فیزیکی و عاطفی در شخص

اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD) باعث واکنش نشان دادن رفتارهای هیجانی می شود به طوری که منشا عادی نیز نداشته باشد که موارد زیر مثال هایی از آن است:

  1. احساس اضطراب بیش از حد در شخص
  2. عدم آرامش در خواب
  3. حساس بودن بیش از حد در شخص نسب به اتفاقات پیش رو
  4. تحریک پذیری بالا در فرد در مواجه به رویداد ها

علائم جسمی PTSD چیست؟

علاوه بر علائم روحی در شخص، اختلال استرس پس از سانحه دارای نتایج و نشانه های جسمی نیز است که در صورت درگیر شدن فرد ممکن است جان او در خطر بیفتد.

  • ضعف در سیستم دفاعی بدن شخص
  • احساس خواب آلود بودن و حس بی میلی به همه چیز
  • درد معده
  • احساس درد در قفسه سینه
  • عرق و لرزش بسیار بدن
  • احساس خفگی و گلو درد
  • عفونت‌های زیاد در بدن انسان

اختلال PTSD در کودکان چه علائمی دارد؟

اختلال استرس پس از سانحه در کودکان نیز می تواند اتفاق بیفتد. در واقع این حادثه همانطور که در بزرگسالان می تواند اتفاق بیفتد در کودکان نیز احتمال بسیار بالایی دارد که رخ دهد اما علائم آن متفاوت بوده و به شرح زیر است:

  1. شب ادرای
  2. لکنت زبان و یا عدم توانایی در تکلم درست
  3. گریه و بی قراری های زیاد
  4. تنش و عصبانیت

به طور کلی کودکان و یا نوجوانان، بیماری اختلال استرس پس از سانحه را در کارهای روزمره خود و یا نقاشی هایشان به راحتی بروز می دهند و شما می توانید خیلی راحت آن را ببینید.

در این بین کودکانی که تجاوز جنسی را تجربه کرده باشند بسیار سخت تر با این واقعه کنار خواهند آمد و رفتارهای پرخاشگرانه و تندی را در برخورد با اتفاقات دیگر از خود نشان خواهند داد. به همین جهت به محض مطلع شدن بهتر است کودک خود را نزد روانپزشک کودکان در سایت دکتر با من ببرید.

تشخیص اختلال استرس پس از سانحه

تشخیص اختلال استرس پس از سانحه

تشخیص اختلال استرس پس از سانحه

یکی از موارد مهمی که در خصوص بیماری اختلال استرس پس از سانحه وجود دارد این است که به درستی توسط پزشک روان درمانگر تشخیص داده شود و راه های درمان آن نیز سریعا به کار گرفته شود. در واقع ممکن است در صورت عدم تشخیص و یا تشخیص اشتباه، جان فرد در خطر بیفتد و زندگی خود را از دست بدهد.

  • روانپزشک بایستی از طریق راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی (DSM-5) که در اختیار پزشکان قرار گرفته است تجربه و اختلالات فرد را با آن مورد سنج قرار دهد.
  • صحبت دکتر با بیمار و در جریان قرار گرفتن او در خصوص حوادث تجربه شده
  • معاینه ی جسمی بیمار و مشاهده ی آثار به جا مانده از آن حادثه در صورت وجود داشتن آنها

البته به طور کلی تشخیص بیماری استرس پس از سانحه به عهده روانپزشک و دکتر روانشناس است تا او به خوبی از این موضوع آگاه گردد.

راه های درمان اختلال استرس پس از سانحه

درمان اختلال استرس پس از سانحه

درمان اختلال استرس پس از سانحه

برای هر کسی ممکن است اتفاقات بسیار تلخی رخ دهد که او به تنهایی از پس درک کردن آن بر نیاید. به همین جهت بایستی که توسط روانپزشک به خوبی درمان شود و بهترین روش را انتخاب کند. در واقع این روش ها می تواند به بهترین شکل ممکن روی فرد تاثیر گذار باشد و او را مجدد به زندگی بازگرداند.

1. روان درمانی

روان درمانی را هرگز نباید نادیده گرفت، چرا که در کنار دارو درمانی گزینه ی بسیار خوبی است و شخص بایستی آن را در کنار دارو درمانی ادامه دهد از جمله روش های روان درمانی در اختلال استرس پس از سانحه، (CBT) است که، درمان از راه مواجهه و حساسیت‌زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد (EMDR) صورت میگیرد. اما تمام روش های روان درمانی باز می گردد به یک موضوع مشترک و آن پذیرش بیماری در فرد است که موجب می شود شخص با پذیرش وقایع تلخ گذشته، به روند بهبودی خود بسیار کمک کند. در واقع خود شخص نیز بایستی حتما در این دوره همکاری لازم را انجام دهد.

2. دارو درمانی

روش مهم دیگری که در بسیاری از بیماران لازم و ضروری است، روان درمانی است. این داروها، شامل: داروهای ضد افسردگی، ضد اضطراب و پرازوسین (Prazosin) است که بیشترین تاثیر را روی درمان اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) دارد. توجه نمایید که این داروها را هرگز بدون مشورت با پزشک و سرخود، مصرف نفرمایید و حتما با توجه به نسخه ی خود داروها را تهیه و مصرف کنید.

کلام آخر

همان طور که در بالا گفته شد، بسیاری از افراد با تجربه وقایع تلخ، بدون اراده خود ممکن است به بیماری اختلال استرس پس از سانحه دچار شوند که درمان آن یکی از مهم ترین اقداماتی است که بایستی توسط روانپزشک و مشاور روان درمانگر صورت گیرد.

شما می توانید در این خصوص از سایت دکتر با من، بزرگترین سایت پزشکی نوبت خود را اخذ و در اولین فرصت به پزشک مراجعه و روند درمان خود را به خوبی شروع کنید. با آرزوی سلامتی شما

۲۹ آذر ۱۴۰۳ توسط مدیر سایت 0 دیدگاه

اختلال ارتباط اجتماعی از علت تا درمان

تیم تخصصی و روانپزشکی دکتر با من در خصوص بیماری های مختلف روانی و نوبت دهی پزشکی فعالیت گسترده دارد و هدف آن ارتقای سطوح درمانی و پزشکی جامعه است. یکی از این بیماری ها، اختلال ارتباط اجتماعی یا پراگماتیک است، که در این مطلب به طور کامل برای شما توضیح داده ایم تا بتوانید به خوبی در این خصوص آگاه باشید. در نتیجه پیشنهاد می کنیم تا انتهای مطلب همراه ما باشید.

تاریخچه بیماری

تاریخچه اختلال ارتباط اجتماعی به دوران باستان برمی‌گردد، اما به عنوان یک بیماری روانی و عصبی به‌طور رسمی تا دهه ۱۹۵۰ شناخته نشده بود. اولین توصیف این بیماری در سال ۱۹۵۱ توسط روانشناس آمریکایی هاری سولومن صورت گرفت. او این بیماری را با نام “اختلال رفتار اجتماعی” شناخت و آن را به عنوان یکی از اختلالات روانی شناساند.

در دهه ۱۹۶۰، مفهوم اختلال ارتباط اجتماعی به عنوان یکی از اختلالات روانی و اجتماعی پذیرفته شد و محققان بیشتری در این زمینه فعالیت کردند.

در دهه ۱۹۸۰، اختلال ارتباط اجتماعی به عنوان یکی از اختلالات طیف اوتیسم شناخته شد و در رده بندی روان‌شناسی و اختلالات رفتاری ثبت شد.

در سال‌های اخیر، با پیشرفت تحقیقات علمی و نظریه‌پردازی‌های جدید در زمینه روان‌شناسی و علوم اعصاب، درک ما از اختلال ارتباط اجتماعی بهبود یافته است و روش‌های درمانی موثرتری برای این بیماری ارائه شده است. امروزه، توجه بیشتری به این مسئله شده و آگاهی بیشتری در جامعه و حتی در محیط‌های آموزشی و درمانی نسبت به این بیماری وجود دارد.

مفهوم اختلال ارتباط اجتماعی چیست؟

اختلال ارتباط اجتماعی شامل مشکلات و نقصان در توانایی یک فرد برای برقراری و حفظ روابط اجتماعی با دیگران است. افرادی که با این نوع اختلال دست و پنجه نرم می‌کنند، ممکن است در تعامل با دیگران احساس ترس، ناراحتی و ناامیدی کنند و این می‌تواند به مشکلاتی مانند افسردگی، اضطراب و خلقیات منفی دیگر منجر شود. این نوع اختلال می‌تواند از عوامل ژنتیکی، محیطی یا ترکیبی از این دو ناشی شود و درمان آن با روش‌هایی مانند مشاوره و درمان دارویی امکان‌پذیر است.

علت اختلال ارتباط اجتماعی

علت اختلال ارتباط اجتماعی چیست؟

اختلال ارتباط اجتماعی یکی از اختلالات روانشناختی است که در آن فرد دچار مشکلاتی در برقراری و حفظ روابط اجتماعی می‌شود. این اختلال معمولاً در دوران کودکی شروع می‌شود و در صورت عدم درمان، ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد و باعث مشکلاتی در زندگی اجتماعی و شغلی فرد شود.

علائم این اختلال شامل دشواری در برقراری ارتباطات اجتماعی، عدم توانایی در درک و استفاده از زبان بدن، مشکلات در مکالمه و گفتگو، اضطراب اجتماعی در مواجهه با موقعیت‌های اجتماعی جدید و کاستی در توانایی همکاری با دیگران است.

درمان این اختلال شامل روش‌هایی مانند مشاوره روانشناختی، آموزش مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی، مداخله‌های دارویی و ترکیبی از این روش‌ها می‌شود.

علائم اختلال ارتباط اجتماعی چیست؟

    • دشواری در برقراری ارتباط با دیگران، از جمله مشکل در شروع و حفظ مکالمات
    • عدم توانایی در درک و استفاده از زبان بدن و نواحی غیرکلامی ارتباطی، مانند ابراز احساسات و انتقال اطلاعات از طریق چشمک زدن، اشاره و غیره
    • مشکلات در مکالمه و گفتگو، از جمله تکرار کلمات و عبارات، بیان مفاهیم نامرتبط، استفاده از صداهای تکراری و تکلم طولانی و یکنواخت
    • اضطراب و نگرانی در مواجهه با موقعیت‌های اجتماعی جدید، مانند جلسات گروهی، مراسم رسمی و رویدادهای اجتماعی
    • کاستی در توانایی همکاری با دیگران و برقراری روابط سالم در محیط کاری و اجتماعی.

این علائم می‌تواند در افراد مختلف با شدت‌ها و تفاوت‌هایی مشاهده شود و ممکن است در برخی افراد با سایر علائم و اختلالات روانی همراه باشد.

راه های پیشگیری از اختلال ارتباط اجتماعی چیست؟

اختلال ارتباط اجتماعی می‌تواند برای افرادی که با دیگران ارتباط برقرار می‌کنند، مشکل‌هایی را به وجود آورد. برای پیشگیری از این اختلال، راه‌های زیر را می‌توان ادامه داد:

    1. حضور در فعالیت‌های اجتماعی: شرکت در فعالیت‌های گروهی، مثل ورزش، گردش، دیدار با دوستان و خانواده و شرکت در رویدادهای اجتماعی، می‌تواند به کاهش احساس انزوا و تنهایی کمک کند.
    1. رعایت اصول ارتباطی: آموزش مهارت‌های ارتباطی، مانند توجه به نظرات دیگران، بهره‌گیری از صحبت کردن به صورت مستقیم و صادقانه، گوش دادن به مخاطب و صرف وقت در ارتباط با دیگران، می‌تواند به افزایش مهارت‌های ارتباطی کمک کند.
    1. کاهش استفاده از رسانه‌های اجتماعی: استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی ممکن است باعث کاهش میزان تعاملات اجتماعی شود. این رویکرد را می‌توان با تنظیم زمان استفاده از رسانه‌های اجتماعی و افزایش فعالیت‌های جایگزین بهبود بخشید.
    1. مراجعه به روانپزشک: اگر شما با مشکلات ارتباطی جدی روبه‌رو هستید، بهتر است که با روانپزشک خود مشورت کنید. او می‌تواند نظریه‌های درمانی، شامل روان درمانی و گروه درمانی را توصیه می کنیم.

چه افرادی بیشتر درگیر اختلال ارتباط هستند

چه افرادی بیشتر درگیر اختلال ارتباط هستند؟

اختلال ارتباط اجتماعی می‌تواند برای هر فردی رخ دهد، اما برخی افراد در برابر این بیماری بیشتر در معرض خطر هستند. این افراد عبارتند از:

    1. افرادی که دچار اضطراب و افسردگی هستند.
    1. افرادی که از دوران کودکی با مشکلات ارتباطی روبرو شده‌اند.
    1. افرادی که توانایی ارتباط با دیگران را ندارند یا در محیط‌های اجتماعی توانایی تعامل ندارند.
    1. افرادی که با مشکلات روانی مانند اختلالات اضطرابی، افسردگی، اختلال وسواسی-جبری و اختلالات شخصیتی روبرو هستند.
    1. افرادی که به علت شرایط زندگی خاصی مانند مهاجرت، تغییر محل کار یا تحصیل، جدایی از خانواده و دوستان و … با محیط اطراف خود آشنایی ندارند.
    1. افرادی که از نوع شخصیتی خودکامگی، شخصیت نارسا، شخصیت توجه‌به-خود و شخصیت پرخاشگری برخوردارند.

اگر به هر دلیلی فکر می‌کنید که دچار این نوع اختلال هستید، بهتر است که به یک دکتر روان‌شناس مراجعه کنید و با او درباره راه‌های پیشگیری و درمان صحبت کنید.

معرفی انواع اختلال ارتباط اجتماعی

اختلال ارتباط اجتماعی به شکل‌های مختلفی می‌تواند رخ دهد. برخی از انواع این اختلالات عبارتند از:

    • اختلال وسواسی-جبری: در این نوع اختلال، فرد مجبور به انجام کارهای خاص و تکراری است و این می‌تواند منجر به اختلال در ارتباط با دیگران شود.
    • اختلال نارسایی توجه/بیش‌فعالی: فردی که دچار این نوع اختلال است، به سختی می‌تواند توجه خود را به موضوعاتی که در گفت‌وگوی اجتماعی مطرح می‌شود، متمرکز کند.
    • اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی-نارسایی اجتماعی: در این نوع اختلال، فرد دچار نقص توجه و بیش‌فعالی است و این می‌تواند باعث مشکلاتی در تعامل با دیگران شود.
    • اختلال شخصیت مرزی: در این نوع اختلال، فرد دچار مشکلاتی در تنظیم احساسات و روابط با دیگران است و ممکن است با عدم توانایی در برقراری روابط صمیمانه و احساسی روبرو شود.
    • اختلالات اضطرابی: در برخی از اختلالات اضطرابی مانند اختلال اضطراب اجتماعی، فرد دچار نگرانی‌ها و ترس‌هایی مرتبط با موقعیت‌های اجتماعی می‌شود و این می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در تعامل با دیگران شود.

اگر به هر دلیلی فکر می‌کنید که دچار این نوع اختلالات هستید، بهتر است که به یک متخصص روان‌شناس معروف تهران مراجعه کنید و با او درباره راه‌های درمان صحبت کنید.

راه های تشخیص بیماری اختلال ارتباط اجتماعی

راه های تشخیص بیماری اختلال ارتباط اجتماعی

تشخیص اختلال ارتباط اجتماعی ممکن است با ملاحظه رفتارها و علائمی که فرد از خود نشان می‌دهد، آغاز شود. برای تشخیص این اختلال، پزشک یا روانشناس با استفاده از ابزارهایی مانند مصاحبه کلینیکی، مقیاس‌های روانشناسی، مشاهده و بررسی رفتارهای فرد و ارزیابی اطلاعات جمع آوری شده، باید اقدام به تشخیص اختلال ارتباط اجتماعی کنند.

به‌طور کلی، برای تشخیص این اختلال، معیارهایی مانند مشکلات در برقراری ارتباطات اجتماعی، نقص در تعاملات اجتماعی، نارسایی در ارتباطات غیرکلامی و تأخیر در توانایی صحبت کردن و تعامل با دیگران مورد بررسی قرار می‌گیرند. این علامت ها می‌توانند به صورت جدی تر و شدیدتر نشان داده شوند و می‌توانند تأثیرات منفی بر کیفیت زندگی و روابط فردی داشته باشند.

اگر شما یا عزیزانتان به احتمال اختلال ارتباط اجتماعی دچار هستید، توصیه می‌شود که به یک پزشک اعصاب و روان یا متخصص روانشناس مراجعه کرده و از او درباره‌ی روش‌های تشخیص و درمان این اختلال مشاوره بگیرید.

درمان اختلال ارتباط اجتماعی به چه صورت است؟

پس از تشخیص اختلال ارتباط اجتماعی، روش‌های درمانی برای کاهش علائم و بهبود رفتار فرد در محیط‌های اجتماعی وجود دارد. برخی از روش‌های معمول درمان این اختلال عبارت‌اند از:

    1. روان‌درمانی شناختی رفتاری (CBT): در این روش درمانی، به بیماران آموزش داده می‌شود که چگونه با موقعیت‌های اجتماعی مختلف برخورد کنند و از مهارت‌های ارتباطی مناسب برای بهبود تعاملات اجتماعی استفاده کنند.
    1. درمان دارویی: در برخی موارد، داروها می‌توانند برای بهبود علائم اختلال ارتباط اجتماعی موثر باشند. این داروها معمولاً شامل آنتی‌استیمولانت‌ها، آنتی‌اضطرابی‌ها و ضدافسردگی‌ها هستند.
    1. مشاوره خانواده: اعضای خانواده می‌توانند با شناخت بهتر نیازها و مشکلات فرد مبتلا به اختلال ارتباط اجتماعی، بهبود تعاملات خود با فرد را داشته باشند و از او حمایت کنند.
    1. آموزش مهارت‌های اجتماعی: افراد با اختلال ارتباط اجتماعی ممکن است نارسایی در مهارت‌های ارتباطی داشته باشند. آموزش مهارت‌های اجتماعی می‌تواند به فرد کمک کند تا مهارت‌های ارتباطی خود را بهبود بخشد و با موقعیت‌های اجتماعی مختلف بهتر برخورد کند.

در کل، درمان اختلال ارتباط اجتماعی نیازمند همکاری بین روانپزشک، روانشناس و فرد مبتلا است. با درمان مناسب می‌توان بهبود قابل ملاحظه‌ای در رفتار و تعاملات اجتماعی فرد را تجربه کرد. همچنین، افراد مبتلا به اختلال ارتباط اجتماعی نیازمند حمایت و همراهی از سوی خانواده، دوستان و جامعه هستند تا احساس پذیرش و قبولی داشته باشند و بهبود یابند. همچنین، به عنوان جامعه باید توجه بیشتری به شناخت و درک این اختلال داشته باشیم و به افراد مبتلا به آن، با همدردی و پذیرش بیشتر کمک کنیم.

نتیجه گیری

ما در این مقاله در خصوص بیماری اختلال ارتباط اجتماعی صحبت کرده ایم تا شما راحت تر بتوانید با این بیماری کنار بیایید و آن را درمان کنید. در واقع هدف اصلی این است که شما اطلاعات لازم در خصوص این بیماری به دست بیاورید و در نزدیک ترین زمان ممکن به روانپزشک یا روانشناس در سایت دکتر با من مراجعه کنید.

شیوه ی اخذ نوبت دهی به این شکل است که شما وارد سایت شده و متخصص مورد نظر خود را جستجو نمایید و با مشاهده ی پروفایل پزشک، نوبت اینترنتی خود را اخذ نماید.

با آرزوی بهبودی و سلامتی شما بیمار عزیز دکتر با من

منابع